of Montreal - Skeletal Lamping (2008)

Joechij! Een nieuwe Of Montreal. Ik ben benieuwd wat ze er dit keer van maken. Kevin Barnes vertelde op zijn site dat het een redelijk depressief album gaat worden en dat hij afwijkt van de standaard-normen voor een album (voor zover als die bestaan). Hij heeft in elk geval aangekondigd om iets heel aparts te gaan maken.

Whaaaa! Gelekt! Ik ga snel luisteren! Ik ben erg benieuwd of deze plaat het niveau van 'Hissing Fauna, Are You The Destroyer?' haalt, één van de mooiste platen van 2007!

De coverart moet overigens even worden aangepast! Dit is het goede artwork:

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/e7/SkeletalLampingCover2.jpg

Vooralsnog vind ik 'Skeletal Lamping' minder overtuigend dan 'Hissing Fauna, Are You The Destroyer?'

Wat een divers album Leuke en innovatieve "verfrissende" liedjes met heerlijke disturbing lyrics, geweldig!

Vanaf 'For Our Elegant Caste' begint het lekker op gang te komen. De eerste twee nummers vind ik te langdradig en te wisselvallig. Het duo 'For Our Elegant Caste' en 'Touched Something's Hollow' vind ik erg mooi! Ze sluiten mooi op elkaar aan!

Zoals iedere Of Montreal-plaat tot nu toe pakt hij me niet gelijk, maar ik ga deze nog flink vaak draaien

Na ongeveer tien luisterbeurten moet ik mijn eerste reactie herzien. Ik gebruikte namelijk de woorden ''langdradig'' en ''wisselvallig'', maar de verschillende stijlen die op dit album worden gebruikt, maken het album juist erg sterk. Het schiet van links naar rechts, maar dat is niet storen.

De nummers zitten goed in elkaar; het zijn onconventionele songs. De vrolijkheid, die op het album overheerst, kan ineens ook omslaan - zoals in het eerste nummer - in flinke noise.

Hoewel ik wel van de melancholieke Of Montreal houd, zoals die op 'Hissing Fauna, Are You The Destroyer?' te horen was, vind ik dit album niet slecht. Ik ga de plaat nog beter beluisteren; hij wordt almaar beter!

Op het eerste oor klinkt het allemaal erg vrolijk, maar tekstueel is het allemaal niet zo vrolijk hoor; sterker nog, ik vind de continue zoektocht naar seks van de Afro-Amerikaanse man in z'n 40s na meerdere sekseveranderingen op zichzelf al vrij deprimerend ....

Maar uit "Touched Something's Hollow" blijkt dat ook duidelijk, "Why am I so damaged? Why am I so troubled, girl? I don't know hooooooow long I can hold on, if it's gonna be like this forever..."

Anyway, dit album slaat bij mij niet zo hard aan als Hissing Fauna, maar het is wél met afstand het meest bizarre en experimentele wat ik dit jaar gehoord heb. Vooral in het middenstuk van de cd wordt je van de ene kant naar de andere kant opgeslingerd met alle bizarre breaks en tempowisselingen. Begrijp ook wel goed dat er een hoop kritiek is op deze cd, ook gezien de expliciete lyrics, maar wij Nederlanders schrikken daar niet van toch?

4* voorlopig, maar misschien nog 4.5*?

Mmm, ik moet deze plaat nog een aantal keer goed beluisteren vrees ik, maar tot nu toe kan ik hem niet hoger waarderen dan een '3,5', wat voor hun doen vrij laag is aangezien ik hun vorige drie platen allemaal een '5' waard vond. Ik vind deze nieuwe Of Montreal eerlijk gezegd nogal vermoeiend. Dat mag dan misschien precies de bedoeling van deze plaat zijn, ik kan er niet zoveel mee. Ik vind de melodieen niet overtuigend, de teksten te bedacht en het doet teveel z'n best 'leuk' te zijn. Maar aangezien ik tot nu toe Of Montreal altijd een erg toffe band vond en Hissing Fauna zelfs een van de beste platen van vorig jaar, zal ik mezelf maar nog een aantal keer vermoeien met deze plaat in de hoop dat het kwartje alsnog vallen gaat.

Hmm, een aantal keren gedraaid en 2 dingen springen er echt uit:

- Er springt geen enkel nummer echt uit, het is nogal monotoon
- Het gaat veels te veel over seks. Gewoon ronduit schunnige en weinig-tot-de-verbeelding-latende lyrics. Ik vind dat gewoon niet leuk om naar te luisteren.

Ik begin dus met 2.5*

Hmm ik heb het hele album nog niet gehoord maar Id Engager vind ik een heerlijk funky nummer. Het trekt inderdaad de lijn door van het tweede gedeelte van Hissing Fauna en daar is niks mis mee wat mij betreft (hoewel de oude stijl van Of Montreal me ook erg goed ligt).

Of Montreal zal wel nooit mijn ding worden, ook dit album weer niet. 2*

Pff wat is dit een bizar album.
Experimentele pop in de breedste zin van het woord. Vaak wordt je van de ene stijlwisseling in de andere geslingerd en dat kan ik alleen maar aanmoedigen, mits goed gedaan.
Het werkt hier wel, de stijlen worden vloeiend in elkaar verweven en vaak zorgt het alsnog voor een catchy geheel, dansbaar haast. Iets te dansbaar voor mij, die funk en disco stukken pakken me niet.
Gelukkig zijn daar dan nog de lyrics, die wel erg twisted en disturbing zijn. Werkte me vaak op de lachspieren ook. De combinatie van Funk en Fucking Shemales is wel erg bizar, j moet er ook maar opkomen.

Gedurfd album, wat me iets te dansbaar en catchy over komt af en toe. Was dat niet het geval, was dit album nog veel zwaarder geworden waarschijnlijk, maar ik ben gewoon gfeen fan van alle genruikte stijlen hier. 3* voor een orgineel product

'For Our Elegant Caste' is zo'n heerlijk nummer!

Van funk naar akoestische poprock naar noise naar up-tempo dance. En weer terug. Gevarieerder in muziekstijlen worden ze nauwelijks gemaakt. En het werkt. Daarnaast zijn de teksten bijzonder interessant; ik hoop dat Barnes geen bezoekjes gaat brengen aan zielenknijpers. Die zouden hem met zijn schizofrene hoofd wel eens kunnen opsluiten, waardoor muziekliefhebbers bestolen worden van zulk moois als dit album.

Teleurstelling is nooit leuk. Ik was toendertijd helemaal weg van Satanic Panic in the Attic en daarna Sunlandic Twins. Vorig jaar was ik al niet zo ontzettend kapot van Hissing Fauna, maar kon daar wel de kwaliteit van inzien, maar met deze haak ik dan toch echt af bij Of Montreal. Kevin Barnes begint een parodie op zichzelf te worden en werkt steeds meer op mijn zenuwen. Adieu Kevin!

Sluit me aan bij zowat alle reeds hierboven aangehaalde kritiek, bijzonder vermoeiende plaat.

Of Montreal is niet de toegankelijkste band.
De muziek kan voor een eerste keer druk, of zelfs hysterisch, over komen. Na enkele luisterbeurten van Hissing Fauna, Are You the Destroyer?, naar mijn mening hun beste plaat, kon ik hun style erg waarderen. Er valt veel te horen en te ontdekken. Dat geld ook voor deze plaat.

In tegenstelling tot Hissing Fauna, Are You the Destroyer?, is deze plaat minder een goed geheel en zitten er ook te veel missers op, waarvan sommige wat eentonig zijn (zoals Women's Studies Victims).
Het openingsnummer is daarin tegen briljant, maar hoger dan drie hele sterren kom ik niet. Dit is door de vele zwakkere nummers en dat het album niet zo'n fijn geheel is, geen album wat ik vaak op zet.

Mocht dit hun debuut zijn, stuiterde ik doorheen het huis omdat het zo'n vindingrijke band is, met soms verrassende en ongeziene ritmes, melodieën en zangpartijen. Maar na een album als 'Satanic Panic' zijn de verwachtingen zo groot, dat het niet altijd evident is ze allemaal in te lossen. En akkoord, dit zou niet mogen.. En akkoord, misschien moet je ieder album als een debuut aanschouwen. Echter denkt het menselijk verstand daar altijd anders over.