The Rotted - Get Dead or Die Trying (2008)

Het geinige puberale van Gorerotted is er wel vanaf ja. Maar wat overblijft mag er beslist zijn. Een serieuzere variant van Gorerotted dus. Tekstueel gezien hangt er nog wel iets van een hooligansfeertje om de band heen, maar nummers als Fear And Loathing In Old London Town of het grimmige 28 Days Later kennen een handvol dreigende sinistere passages die de death/grind meer dan obstinaat alleen maken.
Kortom, het is gewoon lekker beuken geblazen met Get Dead Or Die Trying.

Daar kan ik me goed in vinden, vind de nummers zelfs zo lekker dat ik er nog een halve ster meer voor over heb.

Het puberale van Gorerotted mis ik heel erg. Nu dat weg is blijft er een redelijk standaard death metal bandje over. Eigenlijk doet alleen het eerste nummer nog denken aan de gloriedagen. Dat is dan ook meteen het beste nummer van het album. Het is verder niet slecht, maar vooral inwisselbaar. Nee ik verlang naar de puberale sfeer, maar dat is tegen beter weten in.

Het was even worstelen met de zanger en bepaalde tempo’s, de eerste keer vond ik het weinig inspirerend, verdere luisterbeurten nuanceren mijn oordeel: best genietbaar voor mij zolang het drumtempo niet te manisch hoog ligt want die drukt de melodie voor mij weg. De aangenaamste nummers waren voor mij A Return To Insolence en Angel Meth, een bijzondere vermelding ook voor het haast speelse It's Like There's a Party in My Mouth (and Everyone's Being Sick). Het instrumentale A Brief Moment Of Regret is een welgekomen adempauze halverwege dit album. Instrumentale afsluiter 28 Days werd geschreven door ene John Murphy, auteur van de soundtrack van de gelijknamige film.

Inderdaad veel gebeuk hier. Misschien dat ik het album daarom niet zo interessant vind. Ook ligt de grunt me niet zo. Als ik beukmuziek wil horen, luister ik liever wat anders.

3.0*