Cocteau Twins - Tiny Dynamine (1985)

TINY DYNAMINE
is de tweeling EP van Echoes in a Shallow Bay.
Ze verschenen gelijktijdig (al wordt deze als de oudste broer gerekend).

Robin Guthrie heeft ondertussen een eigen studio
en op beide EPs verkennen de Twins de mogelijkheden.
Sommige nummers zijn geslaagd, andere ontsnappen moeilijk
aan de stempel van "interessant of leuk experimentje".

Pink Orange Red vind ik zonder meer een voltreffer.
Een trage compositie die perfect uitwaaiert van de basisakkoorden
in de intro naar een melodisch sterk onderbouwd gitaarspel in de finale.

Ribbed and Veined bevat een zeer rijk klankenspel.
Maar als compositie staat de instrumental op wankele benen.

Plain Tiger is wel weer een degelijke Cocteau Twins song.
Geslaagde overschakeling van lieflijke naar gebeten vocalen.

Op Sultitan Itan focussen Guthrie en Raymonde zich weer voluit
op de loepzuiver geproducete gitaar- en basakkoorden, maar horen
niet dat Fraser haar vocale arrangement laat ontsporen in het refrein.

Bestaan op CD zowel los van als in combinatie
met het gelijkaardige Echoes in a Shallow Bay.

Deze en Echoes onlangs weer eens gedraaid na flink wat jaren. Wat opvalt is de gedateerdheid van beide EP's bij terughoren, iets waar opvolgers Victorialand en Blue Bell Knoll veel minder last van hebben. The Moon and the Melodies met Harold Budd is zelfs tijdloos. Het komt waarschijnlijk door het studiogefröbel van Guthrie, zet een kind in een nieuwe snoepwinkel.... En dan die vreselijke drumcomputer klappen.
Verlaagd naar 3* (van 4,5*)

Pink Orange Red is verbluffend mooi! De overige drie zijn dan weer beduidend minder.

Helemaal met je eens. Pink Orange Red heeft die typische CT magie in zich.
De overige drie nummers zijn duidelijk vingeroefeningen, experimenten.
De tweeling EP Echoes in a Shallow Bay vind ik sterker.