Cocteau Twins - Echoes in a Shallow Bay (1985)

ECHOES IN A SHALLOW BAY
is onlosmakelijk verbonden met de Tiny Dynamine.
Beide EPs brengen een collage met experimentele nummers.

Great Spangled Fritillary is de best in het gehoor liggende track.
Doet qua opbouw sterk denken aan The Spangle Maker, maar dit
nummer biedt meer variatie, zowel in kleur als in klank.

Melonella klinkt als een gezongen mantra.
Een onverstaanbare woordenvloed en een beukend refrein.

Pale Clouded White is weer uit het betere hout gesneden.
Hier zorgt de muzikale begleiding voor het hypnotiserend effect.

Eggs and Their Shells leunt nog het meest aan
bij het latere, iets eenvoudigere geluid van de Cocteau Twins.

De drie EPs uit 1985 (Aikea-Guinea - Tiny Dynamine - Echoes
in a Shallow Bay) vormen een mooi trio op één enkel CD schijfje.

Een zelfgebrand kopietje, neem ik aan

Hoe raadt u het?

Ik plak non-album singels, b-kantjes en EPs graag
aan volwaardige full albums vast omdat je anders wel
twee, drie of vier schijfjes moet wisselen om een artiest
in die bewuste fase van zijn ontwikkeling te beluisteren.

Dit vind ik wel interessant klinken. Ms kun je zeggen hoe je dat gedaan hebt..welke Ep bij welke cd en welke b kantjes etcetc..ben benieuwd..

Dit is trouwens mijn favoriete Ep..stoor me nooit zo aan de productie..vind t klassesongs..maar ben ook niet zo n audiofiel i.e. dat ik er uberhaupt veel verstand van heb...

Ik vind nagenoeg ieder album van Cocteau Twins absolute top. En alhoewel ik alle EP's in de kast heb staan moet ik eerlijke toegeven dat ik de meeste nauwelijks beluisterd heb - of toch niet voldoende om een oordeel te kunnen vellen en me de muziek eigen te maken. Daar moet ik dringend eens verandering in brengen. Laten we beginnen met deze.

Dat heb ik lang geleden al wel eens uitgeklaard bij de diverse albums.
Maar ik vat het hier even voor je samen.

01. Garlands + 2 CD outtakes + Lullabies + Peppermint Pig = 16 tracks
Allemaal songs met bassist Will Heggie nog als derde Twin.
De 12" versie van Peppermint Pig laat ik vallen.

02. Head over Heels + Sunburst and Snowblind = 14 tracks
Beide releases horen ook echt bij elkaar, zelfde sessies als duo.
Ze verschenen oorspronkelijk ook al samen op CD.

03. Treasure + The Spangle Maker + Millimillenary (van The Pink Opaque) = 14 tracks
Eerste EP en album met nieuwe bassist Simon Raymonder. Millimillenary is een song
uit de Spangle Maker sessies. De 7" versie van Pearly Dewdrop's Drops laat ik weg.

04. Aikea Guinea + Tiny Dyanmine + Echoes in a Shallow Bay = 12 tracks
De drie EP's uit 1985 netjes op een rijtje.

05. Victorialand + Love's Easy Tears + Crushed (van de 4AD sampler Lonely Is an Eysore) = 14 tracks
1986 met het winteralbum zonder Raymonde en de tracks uit de Love's Easy Tears sessies. *

06. Blue Bell Knoll + The Moon and the Melodies (met Harold Budd) = 18 tracks
Geen bonusmateriaal uit de BBK sessies, maar wel plaats voor het album met Budd. *

07. Heaven or Las Vegas + 3 single bonustracks + The High Monkey Monk (van de singles box set) = 14 tracks

08. Four Calender Café + 6 single bonustracks + gedelete kerstingle = 16 tracks

09. Milk & Kisses + 8 single bonustracks = 18 tracks

10. eventueel nog een selectie uit de BBC sessions om netjes op 10 schijfjes te eindigen.

* In mijn verbeelding vormen de vijf vocale nummers op The Moon and the Melodies
samen met de vier tracks van Love's Easy Tears en Crushed een lost Cocteau Twins album.
Dat had in 1987 kunnen verschijnen, maar de songs werden dus op een andere manier benut.

Klinkt goed..bedankt

Wat na Victorialand komt past dat wel echt?

Ga dat eens proberen van die lost album

Crushed en Love's Easy Tears zelf past er het minste bij, de andere tracks van die EP wel.

Je zou het ook kunnen omdraaien en The Moon and the Melodies achter Victorialand plakken.
Dan komen de nummers uit de Love's Easy Tears sessies bij Blue Bell Knoll terecht.

Je moet ook eens naar Sigh's Smell of Farewell luisteren
en denken aan de akkoorden van de kerstklassieker Silent Night.

O ja wie weet..ms klopt dat meer qua soundpalet...

Eerlijk gezegd valt er op deze ep wel wat aan te merken, qua productie: veel galm, echo en reverb/delay op gitaren. Maar goed veel daarvan is een kenmerk van de gothische wave.

Trouwens ook tav andere ep's/singles zoals Snow (kerstliedjes, o.a. Frosty) en Otherness (nauwelijks herkenbare bijna electronische tracks) is een caveat op zijn plaats.

Ik draai ep's van de slaapliedjes-compilatie(s): wel de goedkope versie; i.e. 2 dubbelaars en draai ze gewoon straight hele 1 cd achter elkaar (dat zijn 4-5 ep's); wat dan opvalt is de variatie en het veranderende geluid. Die twee boxjes - weliswaar niet helemaal zoals op ep gezet - heb je voor ongeveer 25 euro en da's een stuk goedkoper dan alle oorspronkelijke cd's of vinilio's (helemaal prijzig).

Waarom valt er veel aan te merken aan veel galm reverb en delay? Moet dat allemaal weg en clean zijn? Is toch mooi? Maar ik ben n leek dus..

De galm vind ik hier niet het punt, het is met name de mix van de drumcomputer die het voor mij verstiert. De composities zijn namelijk prima.

Lijkt me wel gaaf om veel zo niet alles van de CT op vinilio te hebben...alleen al om de hoezen..

En dan het doordreunen daarvan; plus de galm op de stem, het uitwaaieren ervan.

Ik denk dat qua items hier CT een goede 2e plek scoren: ergens tussen de 40 en 50

De heren zijn met een afterparty bezig?

wat mij betreft de beste band ooit...dus...Ja!

Toch bijzonder dat deze en Tiny Dynamine eigenlijk niet bestemd waren om uitgebracht te worden, terwijl ik deze dubbel EP misschien wel het hoogtepunt van de Cocteau Twins vind (sowieso al hun albums en EPs rond deze tijd). Het heeft tegelijkertijd het duistere van hun vroegere werk en het glitterende droomachtige van het latere. Plain Tiger, Great Spangled Fritillary, en Pink Orange Red behoren voor mij tot een aantal van mijn favoriete CT nummers—ze zijn allemaal heel gelaagd en er zit bij allemaal een hele sterke opbouw in met spanning en climax. Hoewel de meer ingetogen Cocteau Twins natuurlijk ook prachtig is vind ik het bombastischere ook gewoon tof. Zelfs een schelle kreet klinkt uit Liz Fraser's mond als engelenzang.