Aya Hirano - Riot Girl (2008)

Heel aardig plaatje dat niet geheel onverdienstelijk in het straatje van (bijvoorbeeld) Shoko Nakagawa (toevalligerwijs ook seiyuu) opereert. Echter (de score zegt al genoeg) wel een pak minder. Hoewel de songs toch gewoon erg tof zijn, is Hirano's stem niets bijzonders en missen de songs zelf een beetje pit. Leg er (daar is ze weer) Shoko Nakagawa naast en het verschil is overduidelijk; het verschil tussen degelijke songs en ijzersterke; een doorsnee stem en een fantastische; een aardig plaatje en een plaat die barst van de energie. Ik mis hier (sorry, maar ik blijf het vergelijken met Big Bang!!!, en dan is het wat schraal), die geweldige arrangementen, die songs die op zulke fantastische wijze doorknallen, -huppelen of -slepen (eender wat voor song het is), die die geniale momenten kennen die het tot een poppareltje maken. Dat doet het nu allemaal klinken alsof dit maar pover is, en dat is het gelukkig geenszins; het luistert allemaal erg fijn weg. Echter duidelijk middenmoot. 3*

Stem niets bijzonders???? niet met je eens. Ik kende hier al een stel singles van, en die maakten we wel nieuwsgierig. En daar is ze dan eindelijk met een album
Gewoon lekkere, niet al te ingewikkelde, soms energieke popmuziek, gebracht door een leuke stem, absoluut geen middenmoot