Paul Butterfield's Better Days - It All Comes Back (1973)

Wat staan er toch weinig berichten bij deze in mijn ogen en oren ondergewaardeerde muzikant (in ieder geval in commerciële zin). Alweer in 87' overleden, de man zo beïnvloedt door Muddy Waters en met beide voeten in de Chicago blues verankerd. Hoewel Butterfield geen vernieuwer was en ook niet vies was van het verwerken van trendgevoelige elementen in zijn muziek blijft het een genot om deze vakman aan te horen. De eerste paar platen bevatten nog pure dampende city blues om eind jaren zestig wat meer psychedelische details toe te voegen. Op Better Days sijpelen (tja, dat was nu eenmaal 'in' tijdens deze jaren) de funk-en soul invloeden door. Butterfield's flexibele stem leent zich trouwens goed voor dit songmateriaal, de beste man gaat regelmatig de hoogte in, waar ik hem liever wat bluesier voorbij hoor komen. Een nummer als opener Too Many Drivers is Paul op zijn best, bluesy, een fijn ritme, de mondharmonica en het verhalende karakter doet de rest. Het funky It's Getting Harder to Survive doet wat denken aan Johnny Guitar Watson, een lekker funky nummer trouwens. Het soulvolle en bluesachtige If You Live is ook een voltreffer, prima. Win Or Lose en het wederom met funkelementen doordrenkte Take Your Pleasure Where You Find It zijn ook nog vermeldenswaardig. De overige nummers halen niet dit hoge niveau, daarom ook geen voltreffer maar zeker een genietbaar schijfje. Jammer dat het oeuvre van Paul Butterfield maar een relatief kleine groep mensen (heeft) bereikt.

deze lp kocht ik toen ik wat lp's in de uitverkoop doorzocht .waarom juist deze ; misschien dat de naam Paul Butterfield ergens iets in mijn geheugen zat.desalniettemin is dit een heerlijke lp met medewerking van Geoff Muldaur,Ronnie Barron,Amos Garreth,Bobby Charles ,maria muldaur en nog enkele andere.deze lp laveert tussen laid back muziek (small town talk,it all comes back, if you live) en ruige blues (too many drivers,louisiana flood,it's getting harder to servive)
dit is 1 van de vele uitstekende lp's uit de gouden jaren 70.deze tijden komen nooit meer terug

De zilveren jaren 60 en gouden jaren 70, beide periodes niet in levende lijve meegemaakt, maar vanuit muzikaal opzicht ongeëvenaard in mijn beleving.
Werd dan alles slechter hierna, uiteraard niet. De jaren 80 zijn charmant en de eerste jaren van het decennium hierna hebben mij vanuit muzikaal opzicht zelfs gevormd. Vanaf de jaren 00 word ik steeds minder in vervoering gebracht door datgene wat op ons wordt losgelaten. Zal ongetwijfeld te maken hebben met ouder worden.
Het zijn echter de platen van mijn ouders die de jaren 60 en 70 hebben meegemaakt die mij bewust hebben gemaakt van al het moois dat destijds is gecomponeerd en geproduceerd.
Er kan niets op tegen de warme producties van de jaren 70, de tijd waarbij veel details opvallen, de blues werd verrijkt met muzikale genres als folk, soul, funk maar ook hardrock.
De Paul Butterfield Better's Days vormt het collectief dat Paul oprichtte na het uiteenvallen van Paul's blues band. Hiermee was de angel er ook min of meer uit.
De Chicago blues wordt nog steeds eer aan gedaan maar Butterfield implementeert wat meer invloeden uit de folk, roots en zelfs soul genre.
Het songmateriaal is redelijk maar ik mis een beetje het scherpe randje van zijn voorgaande platen. Kortom, minder Muddy Waters en man's blik is wat breder geworden.
Dit levert een gevarieerd plaatje op, een schijf dat zijn geheimen niet direct prijsgeeft. De harmonica, het hammond orgeltje, hier en daar een blaasinstrument, het rauwe element is naar de achtergrond gedrongen. Dat neemt niet weg dat It All Comes Back mij wel kan bekoren en is gaan groeien met de jaren.