Lindisfarne - The Best Of (1989)

Eerlijk gezegd draai ik hiervan hoofdzakelijk tracks 1, 2 en 5. De rest klinkt vandaag de dag erg gedateerd. Het werk van Fairport Convention heeft een iets langere houdbaarheidsdatum.

Heb deze met ruim 20 nummers en een fijne folkplaat.
En ik vind het niet gedateerd maar wel van mindere klassse als Fairport Conventions of Steeleye span of the Strawbs.

het uit Noord-Engeland (Newcastle upon Tyne) afkomstige folk gezelschap Lindisfarne werd in 1967 geformeerd door gitarist/zanger (wijlen) Alan Hull en multi-instrumentalist Rod Clements. Alan Hull was de drijvende kracht en beste songwriter van de groep en schreef o.a. de nummers "Lady Eleanor" en "We Can Swing Together". zijn "Meet Me on the Corner" afkomstig van hun tweede album "Fog on the Tyne" werd een Top 5 hit in het VK, waarna dit album destijds op de 1e plaats eindigde van de album lijstjes. de band werd toen plotseling een "major act".

los van de bekende hits met een hoog meezinggehalte staan er nog een aantal memorabele liedjes op deze verzamelaar, het folky swingende "Road to Kingdom Come", het ingetogen "Winter Song" en "Clear White Light" met fraaie harmoniezang en het eveneens ingetogen "January Song".

helaas zijn de laatste 6 nummers weinig memorabel met zeer middelmatige songs zoals "Down", "Go Back" en "Don't Ask Me".

hun luchtige, ietwat vrijblijvende folk rock met sing-a-long pub liedjes kan inderdaad zoals hierboven gememoreerd door Gert P niet wedijveren met die van bands als Fairport Convention, Pentangle, Steeleye Span of Trees. neemt niet weg dat ik fijne herinneringen bewaar aan hun hits uit de 70's. het waren wezenlijk andere tijden, zoals de liner notes (John Howard, 1989) het vermelden:

"their 'good time' music fitted nicely into the feel of the period when material values came very low on young people's lists of priorities. their music gave teenagers a nice, carefree "band of gypsies" to follow through the summers of love and revolution".

bij gebrek aan succes van hun derde album "Dingly Dell" (1972) werd de groep ondanks het bescheiden hitje "All Fall Down" opgeheven. in 1978 had Lindsfarne dat tijdens hun hoogtijdagen ooit (zwaar overdreven) als "the 1970's Beatles" werd aangeduid, een korte heropleving maar de glorie dagen waren definitief voorbij.

vanwege de kwaliteit van de eerste 10 nummers en met name die van Alan Hull 3,5 ster voor deze compilatie.