Mr. President - We See the Same Sun (1996)

"Coco Jamboo" is voor mij een onsterfelijke en haast iconische eurodance hit. Goed fout en juist daarom ook zo leuk - hij verveelt nooit. Het verbaast me echter niet dat niemand dit album kent of een reactie heeft geplaatst, want het overige repertoire is heel matig. Het hele album ademt echt een low budget sfeer uit en het gaat alle kanten op qua stijl. Van een mierzoete anthem-achtige ballad, "Olympic Dreams", tot een verdwaalde Tina Charles-cover, "I Love to Love"... niets komt hier goed uit de verf. Tel daarbij op dat de leden van Mr. President helemaal geen vocale kwaliteiten hebben en er blijft weinig over om over naar huis te schrijven. Gelukkig hebben we het hitje nog.

toevallig hier terecht gekomen, want ik dacht dat dit zweden waren. Voor mij klonk dit in plaats van 'Eurohouse' eerder een soort van 1996' versie van Ace of Base met ditto accent.

ik denk ook niet dat de meeste leden hier een plaat van bezitten. De 90s bulkten van de supersterren die torenhoog in de hitlijsten stonden, maar niemand die ik kende luisterde daarnaar of vond dat mooi. Ik wil wel even helpen met opfrissen van het geheugen. Follow the Leader in 1998 was ook al zo'n mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Dat was toch maar de muziek die je moest horen.

Ik kende eigenlijk ook geen enkel ander nummer van deze act dan het geweldige Coco Jamboo. Wat een tijdloze zomerkneiter is dat.

Dus toch maar eens het album geprobeerd. En inderdaad heb ik al die jaren niets gemist. Wat een zwakke, inspiratieloze nummers is de rest. Deze producer had duidelijk maar weinig talent en inderdaad ook de matige zangkwaliteiten voegen weinig toe. Geen enkele melodie die blijft hangen of zangpartij die pakt. Onvoorstelbaar dat daar dan wel Coco Jamboo uit voortkwam, maar waarschijnlijk heeft die bij het prijsnummer wat hulp gehad.

Mat het accent van die 'zangeres', en met die onzinnige 'rapper' erbij, lijkt Coco jamboo zowat een parodie op het toch al regelmatig naar kazig neigende genre.

Als je een satirisch Koefnoen-achtig filmpje over jaren 90-muziek wil maken, komt er ongeveer zoiets uit als resultaat.

In 1996, toen ik de doelgroep was voor dit soort spul, vond ik het een leuk nummer maar was het alsnog geen topfavoriet.

Haha, als je Coco Jamboo al zo slecht vind, hoed je er dan voor ooit de rest van dit album te horen.

Het nummer markeert voor mij de gang naar de brugklas, waar een stabiele periode van enkele jaren ineens uiteenviel in wat nieuws. Met in die tijd de computergame Donkey Kong Country 2 waaraan ik verslingerd was en het leuke meisje waar ik op de kermis mijn eerste zoen van kreeg. En op de achtergrond het hilarische nieuws van Ajax die ene Ivan Gabrich gekocht had, een spits die niet kon omvallen. Zit dus wel een flinke scheut persoonlijke nostalgie aan. Zeker omdat ik het nummer destijds niet interessant vond. Het is bij mij dus zelfs gegroeid. En als je de video ziet wil je meteen op vakantie naar dat eiland in die tijd.

Maar Coco Jamboo heeft toch ook wel iets. De melodie is pakkend, de sfeer is prettig en een beetje melancholisch en er zit een lekkere rustige maar stuwende beat in.