Stinky Toys - Stinky Toys (1977)

Punkpop dan toch.
Op mijn hoes geen stickertje van Elli Medeiros, de zangeres van dit Franse punkgroepje.
Wat de hoes hierboven minstens 10 jaar jonger maakt dan de LP, omdat Elli Medeiros in 1987 een grote hit scoorde met A Bailar Calypso. Iedereen kent het vast nog wel .

Elli klinkt hier op dit niet zo heel boze plaatje als een kruising tussen Debby Harry, Lene Lovich en Poli Stirene .
En zingt niet zo zuiver dus, maar dat hoeft ook niet met deze muziek .
De drummer Hervé Zénouda mept net zo'n leuke roffeltjes als Clem Burke van Blondie en stiekem wordt er best erg veel op de gitaar gesoleerd door Bruno Carone.
Muzikaal gehoord klinkt het een beetje als de oude Blondie, Eddie & The Hot Rods en Sham 69.
Deze lekkere punknummers doen nauwelijks voor elkaar onder en kende ik eigenlijk meteen allemaal weer terug, hetgeen meestal geen slecht teken is.
Beste nummers Plastic Faces, Jack The Ripper, Boozy Creed en Sun Sick

En punkrock dus toch.
Op vinyl, Hollandse persing en puntgaaf.
Leuk plaatje nog steeds.

Edit:
En deze plaat heet niet Plastic Faces (dat is de CD-reissue uit 1990), maar gewoon Stinky Toys.
Zal een correctie indienen.

Had nog nooit van deze Franse groep uit Rennes, Bretagne gehoord, tot ik de groep vorige week bij Lio tegenkwam (uitleg verderop). Waar de doorsnee Fransman in 1977 de Engelse taal matig tot slecht beheerste, bracht Stinky Toys twee Engelstalige albums uit, waarvan dit de eerste is. Ik vermoed omdat Bretagne net als Normandië meer op de Angelsaksische cultuur is georiënteerd dan de overige regio's van Frankrijk.

Dibbel slaat hierboven alleen maar spijkers op koppen, zodat ik het kort kan houden. Tien nummers lang vinnige gitaarpop, scheurende gitaren, en felle, pakkende zang van de Uruguayaanse-Franse zangeres Elli Medeiros die met slaggitarist Denis Jacno de meeste nummers schreef. Punk op z'n charmantst.
Lonely Lovers kreeg een tweede leven in 1980 toen het werd gecoverd door de Belgisch-Portugese Lio als Amoureux Solitaires. Het origineel van Stinky Toys is mede door de melodielijn geheel anders dan die hit, met Jack the Ripper één van mijn favorieten van dit album. Overigens mag het ingetogener Sun Sick er ook zijn.
Hier staan playbackbeelden van de groep op de Franse tv, met een korte introductie van de groep door de presentator.

Het album staat niet op mijn streamingdienst, wél op YouTube: tadaa! Twee jaar later volgde hun tweede album dat eveneens titelloos was.