Neuronium - Heritage (1984)

Zoals ik al eens eerder heb geschreven op deze site is het werk van Neuronium erg wisselend van kwaliteit. Dit zevende album zit wat dat betreft behoorlijk contstant in elkaar. Naast oprichter Michel Huygen op keyboards is ook Santi Pico te horen op gitaar.

Dit album begint met niet niet te plaatsen klanken, waarna statig klinkende synthesizers zijn te horen. Dit mond later uit in iets wat me doet denken aan het zitten in een Spaans restaurant. Dit valt vooral toe te schrijven aan de gitaar van Pico en de rust die er van Secret Audience uit gaat. Na deze rust is het tijd voor wat up-tempo. Reprisal rockt aan alle kanten zodra Pico het goede voorbeeld heeft gegeven. Heel in de verte doet het mij denken aan Monolight van Tangerine Dream wat vooraal komt door de elektrische gitaar van Pico.

Torquemada begint erg stemmig en zodra daar een beat bijkomt groeit het uit tot iets wat best een hitje had kunnen zijn, doordat het erg toegankelijk klinkt. Dit is ook gelijk het zwakke punt hoe vreemd dat ook mogen zijn. Na een paar minuten weet ik het wel. Met klanken uit het spookhuis begint Lethal Dose. Als dit wordt vervangen door de keyboards volgt er iets wat niet bepaald blij klinkt. In mijn hoofd zie ik een beeld hoe de medicatie langzaam maar zeker bezig is met haar dodelijke werk. Zodra deze is ingetreden volgt er gedragen muziek waar een zekere opluchting vanuit gaat. De elektrische gitaar van Pico versterkt dit beeld nog eens.

Mede door de laatste track is dit een behoorlijk album van Neuronium te noemen. Dit wil niet zeggen dat de overige drie tracks slecht zijn. In totaliteit is dit een boven gemiddeld album van Neuronium te noemen ondanks de zware thematiek die er op te horen is. Ondanks het voorafgaande is dit album niet vaak te vinden in mijn cd-speler, maar zodra ik hem weer hoor denk ik toch: het zit zeer goed in elkaar.