Josephine Foster - This Coming Gladness (2008)

Was heel enthousiast toen ik hierover las in een nieuwsbrief een tijdje geleden. Totdat ik de hoes dus zag... Haha, nu zijn haar hoezen nooit echt meesterwerkjes maar een kliederverf hoes van Mrs. Goldfarb (?) is wel weer het andere uiterste... Overigens vooralsnog enkel op cd. Dat doen ze bij Bo'Weavil wel vaker, komt in september pas op vinyl. Laat het nog even op me inwerken, maar heb eigenlijk wel weer zin in een nieuwe Josephine Foster dus ik denk dat ik haar de hoes maar moet vergeven. Mooie titel, "The Garden of Earthly Delights", als de muziek even mooi is als het origineel...

Josephine leren kennen door de heruitgave van 'A Wolf In Sheep's Clothing'. Een bijna klassieke plaat waar Josephine Duitse teksten op klassieke muziek op geheel eigen wijze uitvoert. Een hele mooie plaat. Bij deze plaat keert ze weer terug naar de folk, tenminste haar versie van folk.
In een bepaalde review las ik dat zo tussen 2000 en 2010 sommigen spraken over new americana weird , anderen over freak folk. De schrijver van de review vindt dat allemaal maar niks, je stopt allerlei artiesten die in principe nog geen eens zoveel overeenkomst hebben in een hokje en zeker bij Josephine Foster is dat bijzonder lastig. Ook de vergelijking met Joanna Newton wordt wel gemaakt. Joanna Newton heeft een kinderlijke stem, Josephine daarentegen bijna een 'oude' stem, klassiek aandoend zoals op het vorige album. Beide zangeressen zijn wel zeer authentiek en gaan de folkmuziek totaal eigenzinnig tegemoet, zonder ook maar enige rekenschap te geven aan de traditie. Wat dat betreft moet je meer denken aan een Incredible String Band dan de folk rock van bijvoorbeeld Steeleye Span uit de jaren 60/70 van de vorige eeuw.
Het eigenzinnige van Josephine Foster blijkt ook wel uit de foeilelijke voorkant, terwijl binnenin een portret staat waarin Josephine een soort riddergewaad aan heeft. Dit gebruikt als voorkant zou er toch veel beter uit hebben gezien...
Op de plaat staan 10 nummers waarbij zelden een song bestaat uit couplet - refrein - couplet etc. Zonder meer gewone songstructuren en bijpassende melodieën zijn ver te zoeken. Josephine speelt zelf gitaar, piano en harp en daarnaast speelt Victor Herrera elektrische gitaar. Het geluid daarvan is vaak vervreemdend, tegen alles in, soms mysterieus of angstaanjagend. Alex Nielsen speelt drums en ook een zekere Brian Goodman zorgt voor een aantal gitaar riffs.
Josephine is toch wel een muzikant van de neo folk beweging, maar zo uniek en eigenzinnig dat ze zeker niet representatief is. Het album had ook eind jaren 60 begin jaren 70 gemaakt kunnen worden. Soms lijkt de stem van Josephine akelig op die van de nog jonge Joan Baez. Dus die overeenkomst is er wel weer met de oude folk, maar muziek technisch is het wel heel anders.
Dit zal lang niet iedereen aanspreken, maar er staan echt mooie songs op deze plaat en vervelen doet het geen moment. Maar je moet wel iets met freak folk hebben, daar lijkt het toch wel het meeste op.