The Thing - Now and Forever (2008)
mijn stem
1 stem
Noorwegen / Zweden
Jazz
Label: Smalltown Supersound
-
Awake Nu (5:06)
-
Mopti (11:35)
-
Cherryco (8:45)
-
Ode to Don (3:37)
-
The Art of Steve Roney - Smilin' (2:38)
-
Trans-Love Airways (19:17)
-
To Bring You My Love (7:53)
met Joe McPhee
-
The Thing (8:51)
met Joe McPhee
-
Baby Talk (7:56)
met Joe McPhee
-
Going Home (5:51)
met Joe McPhee
-
For Real (10:28)
met Joe McPhee
-
Old Eyes (7:56)
met Joe McPhee
-
Gluttony, Part 1 (17:58)
-
Gluttony, Part 2 (12:43)
-
Gluttony, Part 3 (13:27)
0
geplaatst: 22 augustus 2008, 00:31 uur
Geweldige box, 3 cds en een DVD, de cds zijn de eerste 2 gereleaste cds van The Thing, waarvan de tweede met Joe McPhee, die beiden al lang niet meer te krijgen zijn... en nu dus wel weer 
De derde cd is Gluttony.... nieuw materiaal.. een set van 3 kwartier vol vage freejazz.
De DVD is een opname van het Oya-festival, waar ze samen speelden met niemand minder dan Thurston Moore.. ben erg benieuwd
De derde cd is Gluttony.... nieuw materiaal.. een set van 3 kwartier vol vage freejazz.
De DVD is een opname van het Oya-festival, waar ze samen speelden met niemand minder dan Thurston Moore.. ben erg benieuwd
0
geplaatst: 13 januari 2015, 14:04 uur
En een volgend stukje bij een tip10-plaat.
Zoals hierboven gezegd, een verzamelbox van The Thing, waarin mooi de evolutie van hun geluid waar te nemen is. Op de eerste cd, gereleased als The Thing - The Thing (2000) maar inmiddels niet meer te krijgen (al gaat het gerucht dat ze hem opnieuw uit gaan brengen op hun eigen label) waren ze net gevormd, en speelden ze vooral Don Cherry nummers (Ze zijn ook vernoemd naar een nummer van hem). Dit zijn nog redelijk nummers met een kop en een staart, herkenbare melodieen, maar desondanks met een ietwat vrijer geluid.
Op de tweede cd, eerder gereleased als The Thing w/ Joe McPhee - She Knows... (2002) (zelfde reissue-geruchten) horen we een samenwerking met McPhee, waar ze naast allerlei jazznummers ook een versie van PJ Harvey's To Bring You My Love brengen. Hierna zijn ze van veel meer rockbands nummers uit gaan voeren (The Ex, White Stripes, The Sonics etc.) Hier is ook een verschil in geluid waar te nemen, er word meer vrijheid genomen, het wordt iets meer herrie, maar het heeft nog steeds wel een herkenbare kern.
De DVD met het optreden op Oya begint vrij tam, de versie van Art Star met Two Bands and a Legend heeft veel meer power en hier is het echt Gustafsson die er een beetje pit in moet blazen. Hierna wordt het wel beter met vooral een Haker Flaten die erg in vorm is en de show steelt door af en toe keiharde grooves te spelen, maar soms ook compleet los te gaan. De toevoeging van Thurston Moore hierbij is leuk, maar Moore is als jazzmuzikant gegroeid erna, zoals te horen op de samenwerking met The Thing van afgelopen jaar.
Op Gluttony, cd4, horen we een verder geevolueerde The Thing, dat gewoon lange jazzimprovisaties speelt, zonder echt herkenbare stukken erin, maar met een hoop power (neit de rauwe productie die Bag It! wel heeft, maar nog steeds erg krachtig. Bij elkaar een goed overzicht, waarin voor mij persoonlijk de cd met McPhee de hoofdprijs is
Zoals hierboven gezegd, een verzamelbox van The Thing, waarin mooi de evolutie van hun geluid waar te nemen is. Op de eerste cd, gereleased als The Thing - The Thing (2000) maar inmiddels niet meer te krijgen (al gaat het gerucht dat ze hem opnieuw uit gaan brengen op hun eigen label) waren ze net gevormd, en speelden ze vooral Don Cherry nummers (Ze zijn ook vernoemd naar een nummer van hem). Dit zijn nog redelijk nummers met een kop en een staart, herkenbare melodieen, maar desondanks met een ietwat vrijer geluid.
Op de tweede cd, eerder gereleased als The Thing w/ Joe McPhee - She Knows... (2002) (zelfde reissue-geruchten) horen we een samenwerking met McPhee, waar ze naast allerlei jazznummers ook een versie van PJ Harvey's To Bring You My Love brengen. Hierna zijn ze van veel meer rockbands nummers uit gaan voeren (The Ex, White Stripes, The Sonics etc.) Hier is ook een verschil in geluid waar te nemen, er word meer vrijheid genomen, het wordt iets meer herrie, maar het heeft nog steeds wel een herkenbare kern.
De DVD met het optreden op Oya begint vrij tam, de versie van Art Star met Two Bands and a Legend heeft veel meer power en hier is het echt Gustafsson die er een beetje pit in moet blazen. Hierna wordt het wel beter met vooral een Haker Flaten die erg in vorm is en de show steelt door af en toe keiharde grooves te spelen, maar soms ook compleet los te gaan. De toevoeging van Thurston Moore hierbij is leuk, maar Moore is als jazzmuzikant gegroeid erna, zoals te horen op de samenwerking met The Thing van afgelopen jaar.
Op Gluttony, cd4, horen we een verder geevolueerde The Thing, dat gewoon lange jazzimprovisaties speelt, zonder echt herkenbare stukken erin, maar met een hoop power (neit de rauwe productie die Bag It! wel heeft, maar nog steeds erg krachtig. Bij elkaar een goed overzicht, waarin voor mij persoonlijk de cd met McPhee de hoofdprijs is
0
Soledad
geplaatst: 13 januari 2015, 16:33 uur
Als je McPhee weet te waarderen Jelle moet je eens zijn duet met Hamid Drake proberen. Aanrader!
* denotes required fields.
* denotes required fields.