Sonic Youth med Mats Gustafsson og Merzbow - SYR 8 (2008)

Wow wow wow! Wat een vette teringherrie!

Ik ga hem maar eens opzoeken.

Misleidend begin van een harde 2e helft. Mooie opbouw heet da dan, denk ik. Achja.

Wow, wat een samenwerking! Klinkt interessant.

Dat stuk tussen 35 en 37 minutne klinkt echt bijzonder fascinerend... verder sowieso een fijne plaat

kan ik hier aan komen???

Bij een speciaalzaak als Boudisque (kijk even naar de prijs dan), zou het toch moeten lukken. Ook in een Plato of Plaatboef lijkt me wel. Op internet is het natuurlijk helemaal geen probleem.

ik heb hem bij de fame gekocht (of all places), was daar toch toevallig en de prijs was niet al te hoog.

Er zijn momenten dat het loopt als een trein en er zijn momenten dat het als los zand aan elkaar hangt. Van die laatste zijn er net een paar te veel om hier een hoge score aan toe te kennen. Maar de basis is heel mooi. Al vind ik Merzbow niet zo veel toevoegen. Overigens doet Jim O'Rourke hier ook dingen op zijn laptops, die ik vooralsnog niet zo goed hoor in het geheel.

Een behoorlijk goed concert, overigens al uit 2005 (Roskilde Festival) en tot nu toe het meest experimentele wat ik van SY ken. Merzbow vindt ik juist wel weer tof, in iedergeval zorgt deze voor een mooi slot met een paar minuten harsh (beestje moet een naam hebben) en Mats Gustafsson blaast of z'n leven er van afhangt.

Ik heb al bijna het gezellige uurtje luisterplezier achter de rug. Overweldigend. Kan me verder goed vinden in de commentaren van jeko en cygnus.

Het was me wat.

4*

Eens. Vanaf een half uur begint het goed te worden. Goed dat Merzbow zich een beetje kan inhouden.

Ik heb 'm eindelijk ook

is dat nu een saxofoon of komen die 'geluiden' ergens anders vandaan?
Als je dit leuk vindt is Ascension van John Coltrane een aanrader

nu alleen SYR 1 & 7 nog...

Dat is de saxofoon van Mats Gustafsson.

mijn Deens is niet zo goed, vandaar

Mijn Deens is redelijk.

Nee, ik ken hem omdat het samen met Thruston in de the orginal silence speelt.

Ook als je Deens heel goed zou zijn; dit is Zwëëds

Ah het ander land met blonde mensen

Na twintig minuten begon het interessant te worden, en na dertig barst 't daadwerkelijk los. Goed gespeelde gekte en chaos, met een heldenrol voor Mats Gustafsson en zijn saxofoon. 't Einde is misschien nog wel het sterkst: de uitmonding van een ultieme climax van alle gekte en chaos die in de minuten daarvoor gecreëerd is.

Goed album.

Wat een heerlijke bak herrie, zeg! Ik heb hier een uur verbouwereerd naar zitten luisteren. Fantastische samenwerking, met Gustafsson natuurlijk op z'n saxofoon. Ik ken er maar weinigen die telkens zo'n intensiteiten weten op te roepen met dat instrument, hij geeft zich vaak volledig, en gaat soms zelfs over het randje, maar dat maakt het net zo vet.

Leuk dat een band als Sonic Youth dit soort dingen doet ook!

Wie de "rustige" kant van Gustafsson overigens wil leren kennen, kan bijvoorbeeld zijn solo-album Bengt eens proberen. Compleet anders, maar ook erg fijn.