Kitty, Daisy & Lewis - Kitty, Daisy & Lewis (2008)

Heel interessant.
Zoals Gerard Ekdom het zou zeggen: "Het klinkt oud maar het is nieuw"

Deze dames en heer zetten een grappige image neer, terug naar de 50s! Ik heb dus eens wat beluisterd, maar helaas, de muziek spreekt met niet zo aan.

Vind dat singletje met bijbehorende clip wel erg grappig.

Bijzonder hoor. Het is net of je een stofhappende plaat pakt en je oude platenspeler weer op zet. Geweldig. Is dit trouwens een cover plaat? Want Going Up the Country is geloof ik van Cannet Heat. En ik hoor ook veel Chuck Berry invloeden. En Got My Mojo Working klinkt ook zo bekend in de oren.
Verder ook grappig dat ik soms Hawaii invloeden hoor door de 'Flying Pan' van Les Paul.

Sunday Best is een goed label, check out: Lucky Elephant (net op musicmeter gezet!), Roland

3,5 met verhoging wegens spetterend Lowlands-optreden eerder dit jaar.

Aangenaam album. Got my mojo working is wel een geslaagde cover! Mean son of a gun is ook wel lekker

Gezien op pukkelpop dit weekend. Was een machtig optreden! Broer en twee zussen spelen instrumenten en de mama en papa waren er ook bij om te begeleiden. Pure sfeer Maar R&B? Is dit geen blues?

Rhythm en Blues, hé thejazzscene, ooit had dat nog een betekenis. Deze drie gaan zelfs nog verder dan die lang vervlogen tijden en het lukt ze nog om die te doen herleven ook. De sound, de nummers, maar ook alles eromheen, de looks... je kan dit zelfs kopen op 78 toeren plaatjes, alleen heeft geen kat meer iets om dat af te spelen. Geen nood, zelfs vanop je iPod, -Pad of -Phone kom je in de juiste sferen, zulke aanstekelijke muziek!

3 jonge mensen van nauwelijks 20 jaar oud. Dat zijn Kitty , Daisy en Lewis. Pa en ma spelen gewoonlijk mee in de band.
Zij zullen voor een deel verantwoordelijk zijn voor de uitzonderlijke smaak van hun kroost.
Zo begon Lewis vanaf zijn dertiende met platen verzamelen.In het begin vooral blues. Stokoude blues. Hoofdzakelijk 78 toeren. Of het nu gaat om L.C. Green , Hokum Boys , Wilmouth Houdini of Horace Silver, muziek van ver voor zijn tijd en door de meesten vergeten ; laat staan bekend bij de gemiddelde twintiger ; Lewis kan er met een enthousiasme over praten alsof die muziek vorig jaar pas gemaakt is en er mee is opgegroeid.
De muziek van het drietalop hun debuut , zelf geschreven en covers , komt zo authentiek over dat je soms werkelijk meent een vergeten parel uit de fifties te hebben ontdekt. Van Calypso tot hillbilly , blues tot rockabilly.
Die muziek lijkt hen in de genen te zijn meegegeven. Geen enkel moment overvalt mij een gevoel van misplaatste imitatie of gekunsteldheid.
Hun eersteling is een feestje geworden en ik geniet volop van de eerste tot en met de laatste toon .
Het zijn geen virtuoze muzikanten. Veelzijdig zijn ze wel als muzikant. Ze kunnen allen diverse instrumenten bespelen.
Ook met hun zangkwaliteiten onderscheiden zij zich niet in het bijzonder.Hun gevoel , hun smaak en muzikaliteit zorgt echter voor een spetterend debuut.

Gister voor 5 euries op de kop getikt . "For maximum enjoyment we recommend that you turn the volume up as loud as possible" staat er te lezen op de achterkant. Daar ben ik het niet per se mee eens. Wel met de positieve berichten van George, Kemm en ieder ander die positief is: heerlijke plaat!

Gisteren in Hengelo gezien. Had het idee dat Daisy muzikaal het minste was van de drie.

Wel een fijne show