Thelonious Monk - It's Monk's Time (1964)

Zo'n opvallend knallende hoes en toch heb ik deze lang link laten liggen. Geen idee waarom. Volgens mij had ik ooit gelezen dat dit een minder album was van Monk.

Daar ben ik het dan niet mee eens. Misschien wat meer laidback en iets minder avontuurlijk dan we normaal gewend zijn?! Maar als dat het is, dan is dat voor mij geen enkel probleem.

Met: Thelonious Monk (piano); Charlie Rouse (tenorsax); Butch Warren (bas); Ben Riley (drums)

Dit is inderdaad een erg fijne plaat van Monk. Hij werd onder mijn aandacht gebracht door een jazzliefhebbende Instagrammer die vertelde dat hij een interview had met T.S. Monk (de zoon van), en dat die deze plaat noemde als zijn favoriete album uit zijn vaders werk.

Opvallende keuze, want geen plaat die je dus vaak tegenkomt in lijstjes. Monk begint met twee standards, waarvan 'Lulu's Back in Town' ronduit uitgelaten klinkt. Maar de hele plaat klinkt betrekkelijk onbezorgd en relaxed. Ook de drie eigen composities ('Stuffed Turkey'; 'Brake's Sake'; 'Shuffle Boil'), geen van drieën horende bij Monks bekendste werk, zijn vrij toegankelijk en zonnig.

Misschien dat daarom de plaat weinig opvalt, maar minder fijn is ie daarom niet. De band klinkt als een geoliede machine, inclusief drummer Ben Riley, die hier volgens mij voor het eerst met Monk in de studio dook en de rest van zijn carrière bij hem zou blijven. De productie van Teo Macero op het grote Columbia-label is kraakhelder. De band klinkt ontspannen en vitaal, en op een of andere rare manier swingt het ook nog. Dardan deze kan denk ik jouw goedkeuring ook wel wegdragen.

Hoe raad je het toch?

De laatste tijd kom ik er minder aan toe om nieuwe albums te luisteren, dan is zo'n duwtje in de rug meer dan welkom (erg bedankt Sandokan-veld) - vanavond werd het nog eens Monk-tijd, wat eigenlijk altijd garant staat voor een fijne luisterervaring. Om maar meteen met de deur in huis te vallen; in 'Lulu's Back in Town' horen we Monk op zijn allerbest! Wat een heerlijke solo die een beetje alle kanten opgaat; traag, snel, opgewekt, melancholisch, swingend, euh wat niet? Typisch, maar hoe kan het ook anders bij deze heren? Zeer knap gedaan, maar ook enkel Monk (en zijn geweldig kwartet) die er zo mee kunnen wegkomen; stijlvol alle kanten uitgaan zonder dat het ooit vervelend wordt (wel integendeel!). De rest van het album is ook prima, met name de eigenzinnige uitvoeringen van 'Memories of You' en 'Nice Work If You Can Get It' zijn prachtig.