Wizz Jones - Right Now (1972)

Onder de gemene deler ''folk'' trekt hier een bonte stoet aan stijltjes voorbij. Via de gerieflijke ''standaard'' folk van het eerste nummer vaart het schip van Jones en de zijnen (naar ik lees zijn dat producer van dienst John Renbourn - wiens discografie nu dringend om verdieping begint te schreeuwen, maar dat terzijde - en een zekere Peter Berryman, die de elektrische gitaar speelt. Heb zo het idee dat zij niet de enigen zijn geweest die aan dit album hebben bijgedragen, maar kan nergens iets vinden met informatie hierover... Zo is er ook nog de vraag welke liedjes originelen zijn en welke traditionals danwel covers (''covers'' in deze ). Tja, wat maakt het uiteindelijk uit.)
Maar goed, hoe ver kun je afdwalen? Het schip was dus aan het varen en het stevent op een soort van onontkoombare folk-draaikolk af en wordt als gevolg nogal abrupt de diepte in gesleurd door die draaikolk, waarvan ''One Grain of Sand'' de eerste, grootse, golf is. Wat briljanter is weet ik niet: het, tja… intense sitar arrangement of het dromerige, melancholische akoestische gitaarspel... Werkelijk waar, een ongelooflijk mooi nummer.
Vervolgens is nummer 3 "City of Angels'' een soort folk-funk hybride (wist ook niet dat het bestond) en jawel, wederom buitengewoon ''mooi'' et cetera.
Het middengedeelte is dan wat traditioneler van stijl. "Raven'' doet denken aan Bert Jansch en ''Right Now'', het titelnummer, moet toch haast wel een nummer van een artiest als Big Bill Broonzy zijn? Enzovoort.
Om een flinke lap tekst te besparen: uiteindelijk kom je er (kan niet anders! ) achter dat dit ''gewoon'' een heel erg mooie, diverse folk plaat is met een aparte stijl en fantastisch spel. Die sitar