Hannibal & the Sunrise Orchestra - Children of the Fire (1974)

"Children of the Fire is an excellent snapshot of where fusion was headed during the early '70s. Electric jazz-rock, injected with heavy doses of classicism, was made popular by the Mahavishnu Orchestra during this time. But the underground Sunrise Orchestra delivers the goods, mixing hard bop and abstract jazz with a Far Eastern spirituality."

Met: Marvin 'Hannibal' Peterson (trompet), Art Webb (fluit), Michael Cochrane (piano), Richard Davis (bas), Billy Hart (drums), Barbara Burton, Lawrence Killian (percussie), plus vocalen en strijkers

Een plaat die bij mij gemengde gevoelens teweeg brengt. Zoals meer platen van Hannibal kent de plaat absolute hoogtepunten en een aantal dieptepunten. De dieptepunten maken dat de plaat niet consistent is en nooit naar vijf sterren kan klimmen, terwijl de hoogtepunten die 5 sterren wel raken soms.

De plaat is geschreven in suite vorm en is samengevat een keiharde souljazz die soms neigt naar de typische jaren ' 70 spirituele freejazz. Wat de plaat zo goed maakt is allereerst de compositie zelf. Die is pakkend, die swingt en gaat van prachtige bezwerende oosterse muziek naar keiharde freebop. Daarnaast is de band top: Hannibal zelf schittert als altijd: blaast praktisch door je trommelvliezen heen, funkt en swingt er stevig op los. Michael Cochrane vormt samen met Richard Davis en Billy Hart een hele solide basis. Wat een droomritmesectie zeg. Het lange stuk 'Aftermath' is bijvoorbeeld briljant. Het raast alle kanten op en blaast je letterlijk van je stoel. Niet luisteren met visite over de vloer!

Wat de plaat minder maakt? De vocalen en viooltjes. Vooruit, de strijkers hebben nog wel wat en al neigt het soms naar wat kitch is het ook weer vet en uniek. Het maakt de suite wel tot wat het is. Maar die vocalen..... Toegegeven, ik ben geen vocalen liefhebber. Maar waarom koos praktisch elke freejazz speler uit de jaren '70 voor zangers/zangeressen die gewoon praktisch niet kunnen zingen? Zeg maar gerust vals zingen? Gelukkig beslaat het slechts een klein deel van de plaat maar mij hemel het is geen gehoor... En dat is zonde want ik kan me voorstellen dat het met een goede zangeres toch een heel ander verhaal was geweest. Een ander nadeel is dat Hannibal de eerste helft maar weinig te horen is. En hem wil je juist horen want hij tilt de muziek naar een andere dimensie. Zonde.

Een plaat dus met de bekende hoge toppen en diepe dalen. Maar al met al toch wel danig goed en fascinerend dat ik em zeker vaker op ga leggen. Die vocalen overleef ik dan ook wel weer....