The Frames - Dance the Devil (1999)

De omgekeerde volgorde....ik dacht dat ze nieuw waren met Burn the maps....maar ze hebben al een hele serie cd's uitgebracht. Ik draai dit album nu zo af en toe een beetje half. Begint langszaam te komen. Zal het eens wat intensiever gaan beluisteren.

Luister deze plaat van deze band, die het fantastische Burn The Maps afleverde en daarmee een plaats in mijn top 10 veroverde. En dan is de volgende plaat die je beluisterd, naar mijn mening, altijd wennen. Minder zelfs. Of dat eerlijk is, nee eigenlijk niet. Ik verwacht veel. Heel veel van de rest. En daardoor beoordeel ik dit album misschien niet zoals ik die zou moeten doen. Ik vind het tot nu toe namelijk minder, maar nogmaals is dat eerlijk? Ik hoor de Frames, wat luchtiger, niet zeggende dat Burn the Maps zo'n zwaar album is, maar deze plaat klinkt wat minder donker en warm als the Maps. Ik zal de plaat zeer zeker meerdere keren tot mij laten komen, zodat de 3,5* die ik nu geef, uiteindelijk hoger (?) zal uitvallen...

De CD krijgt van mij een 5+ omdat het een waanzinnig goeie plaat is. Dance The Devil en Fitzcarraldo zijn mijn 2 favoriete Frames platen. Alle ingredienten zitten er in voor een topalbum. Elke keer als ik deze CD draai ga ik weer volledig uit m'n plaat!

God Bless Mum was gisteren toch wel een van dé hoogtepunten in de Botanique. Blijft een supernummer!

Op de nummers "a perfect opening line" en "rent day blues" na , muziek waar ik weinig mee kan.
Achteraan in mijn cd rekje zetten denk ik.
2,5*

The Frames, na hun live-performance ben ik dan werkelijk in hun muziek beland. Geweldig, wat een teksten en melodiën.

The cost vind ik momenteel toch het fijnste album, dankzij de zachte zoete klanken waar de stem van Glen erg mooi uitkomt.
Desalniettemin vind ik Dance the devil ook wel een prima album, net iets minder dan Burn the maps. Hoogtepunt vind ik toch wel 'Pavement tune' mooi nummer.

Ik vind de sfeer van dit album ademloos mooi: puur genieten. Het klinkt me allemaal iets minder rauw in de oren en iets beheerster maar dat is juist wat me aanspreekt op dit album.
The Frames is een band die heel langzaamaan bij mij naar binnen sluipt, haast op achteloze wijze.
Elke keer als ik iets van ze hoor dan is de liefde ietsje groter maar telkens wel op bescheiden wijze waardoor het haast niet opvalt maar ondertussen bezetten ze wel een steeds groter wordende plek bij mij.

Reeds enkele jaren geleden met The Frames kennisgemaakt, toen ze hun laatste plaat The Cost uitbrachten. In één adem dan ook maar Burn The Maps beluisterd, maar daarna heb ik hen lange tijd links laten liggen. Niet omdat ik ze niet goed vond - integendeel - maar er is gewoon nog zoveel andere muziek

Ongeveer een maand geleden bovenvermelde albums dan weer opgerakeld, toen ik iets las over een nieuwe release van The Swell Season, een ander project van Glen Hansard. Nog meer dan vroeger onder de indruk werd het tijd om ouder werk te beluisteren. Na de eerste luisterbeurten vond ik vooral de eerste twee nummers heel goed, de rest bleef niet echt hangen. Het klinkt allemaal wat ruwer en ruiger dan hun recentere werk. Ondertussen toch wel al veel naar Dance the Devil geluisterd en naderhand weet ik elk nummer wel te appreciëren. Elk nummer staat op zichzelf, met veel afwisseling onderling. Het ene al wat zachter, het andere wat steviger.
Uitschieters zijn wat mij betreft Seven Day Mile en God Bless Mom.

Hopelijk krijg ik de kans ze een keer live te zien, kan niet anders dan memorabel zijn

Het kost weliswaar wat luisterbeurten om dit album volledig te waarderen, maar wanneer dat eenmaal gebeurt is, is het echt genieten. Met name God Bless Mom, Seven Day Mile en Pavement Tune zijn betoverend mooi. Het niveau zakt hier en daar wel een beetje met Hollociane en Neath the Beeches, maar niettemin is dit een zeer geslaagd album van The Frames.