Ian Boddy & Markus Reuter - Distant Rituals (1999)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 11:45 uur
Album nr. 2 op het DiN label van Ian Boddy. Daar waar DiN 1 een echt Boddy solo-album was is dit een eerste voorbode van wat een belangrijk onderdeel van de DiN catalogus zal worden: muzikale samenwerkingen.
Markus Reuter is bespeeld op dit album een instrument genaamd de Warr gitaar wat een doorontwikkeling is van de Chapman Stick. Een instrument dus dat een kruising is tussen een gitaar en een bas die je met beide handen (als of het een klavier is) bespeelt. Echter, Reuter combineert dit met allerlei elektronica waardoor de klanken uiteindelijk niet meer lijken op die van een gitaar of bas, hoewel er soms wel gitaar-achtige klanken (a la King Crimson's Robert Fripp) door klinken in een track als Presentation Of An Offering.
Maar net als Boddy is Reuter ook een begenadigd componist en de twee samen hebben met Distant Rituals een sterk album afgeleverd. De titels van de eerste paar tracks zijn uitstekend gekozen, ze beschrijven perfect hoe het album begint: ijle klanken die langzaam uitbouwen naar een bijna orgel-achtige totaalklank. Het heeft bijna iets sacraals en het duurt een behoorlijke tijd voordat we iets van ritmes te horen krijgen. Die worden pas echt dominant in track 5 overigens, waarbij overigens de nadruk ligt op diepe bassequence die uit Boddy's synths komt. Een licht onheilspellende sfeer krijgen we voorgeschoteld in Voices Of Doubt, klanken die wel iets weg hebben van de soundscapes van Robert Fripp.
En met de laatste track word het langzaam aan duidelijk dat we te maken hebben met een album dat opgebouwd is als een boog. Dezelfde licht sacrale sfeer zoals we die aan het begin van het album horen keert op het laatst ook weer terug. Delicate belklanken en een subtiel basloopje zijn op de voorgrond maar langzamerhand verdwijnen ze naar de achtergrond en zweven we langzaam weg op een ambient bed.
Elektronische muziek kent veel diverse stijlen, veel diverse invalshoeken. Ambient muziek is vaak bedoeld om er niet echt nadrukkelijk naar te luisteren, net zo goed als elektronische dance muziek daar ook niet echt voor bedoeld is. Daar tussen in bevind zich een spectrum van muziek die alle kanten op gaat: van de hele traditionele elektronische muziek geinspireerd op de jaren 70 grootheden (TD, Schulze, Vangelis, Jarre) naar de tribal klanken van iemand als Steve Roach en de hele IDM stroming uit de jaren 90.
Boddy en Reuter presteren het om een album te maken dat vele werelden in zich weet te verenigen: de ambient, de elektronische traditie en zelfs de jaren 90 IDM. En dat alles gevat in composities die je aandacht blijven vast houden.
Markus Reuter is bespeeld op dit album een instrument genaamd de Warr gitaar wat een doorontwikkeling is van de Chapman Stick. Een instrument dus dat een kruising is tussen een gitaar en een bas die je met beide handen (als of het een klavier is) bespeelt. Echter, Reuter combineert dit met allerlei elektronica waardoor de klanken uiteindelijk niet meer lijken op die van een gitaar of bas, hoewel er soms wel gitaar-achtige klanken (a la King Crimson's Robert Fripp) door klinken in een track als Presentation Of An Offering.
Maar net als Boddy is Reuter ook een begenadigd componist en de twee samen hebben met Distant Rituals een sterk album afgeleverd. De titels van de eerste paar tracks zijn uitstekend gekozen, ze beschrijven perfect hoe het album begint: ijle klanken die langzaam uitbouwen naar een bijna orgel-achtige totaalklank. Het heeft bijna iets sacraals en het duurt een behoorlijke tijd voordat we iets van ritmes te horen krijgen. Die worden pas echt dominant in track 5 overigens, waarbij overigens de nadruk ligt op diepe bassequence die uit Boddy's synths komt. Een licht onheilspellende sfeer krijgen we voorgeschoteld in Voices Of Doubt, klanken die wel iets weg hebben van de soundscapes van Robert Fripp.
En met de laatste track word het langzaam aan duidelijk dat we te maken hebben met een album dat opgebouwd is als een boog. Dezelfde licht sacrale sfeer zoals we die aan het begin van het album horen keert op het laatst ook weer terug. Delicate belklanken en een subtiel basloopje zijn op de voorgrond maar langzamerhand verdwijnen ze naar de achtergrond en zweven we langzaam weg op een ambient bed.
Elektronische muziek kent veel diverse stijlen, veel diverse invalshoeken. Ambient muziek is vaak bedoeld om er niet echt nadrukkelijk naar te luisteren, net zo goed als elektronische dance muziek daar ook niet echt voor bedoeld is. Daar tussen in bevind zich een spectrum van muziek die alle kanten op gaat: van de hele traditionele elektronische muziek geinspireerd op de jaren 70 grootheden (TD, Schulze, Vangelis, Jarre) naar de tribal klanken van iemand als Steve Roach en de hele IDM stroming uit de jaren 90.
Boddy en Reuter presteren het om een album te maken dat vele werelden in zich weet te verenigen: de ambient, de elektronische traditie en zelfs de jaren 90 IDM. En dat alles gevat in composities die je aandacht blijven vast houden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.