Portico Quartet - Knee-Deep in the North Sea (2007)

Deze jongens hebben een origineel geluid en zouden best wel eens iets heel goeds op het spoor kunnen zijn. Nog maar eens een paar luisterbeurten geven...

Anderhalve maand later smaakt het nog steeds prima. Een toegankelijk album dat een soort minder serieus speels ecm-geluid laat horen.

Het kenmerkende aan dit album is het gebruik van de hang: een instrument dat nog niet zo lang bestaat (in 2000 in Zwitserland gemaakt), en dat het meeste weg heeft van een metalen UFO. Nou is het even de vraag of dit net zo verfrissend blijft als dit ook in latere albums gebruikt wordt, maar we concentreren ons nu even op dit album.

Over het algemeen luistert het lekker weg; niet iets voor jazz-puristen, maar gelukkig blijven ze op enige afstand van 'new age' of 'easy listening', en houden daarmee het geheel boeiend. De saxofonist weet mooie melodieën uit zijn instrument te toveren, en met de klank van de hang erbij krijgen we een fijne exotische klankensoep. Geen wereldschokkend album, maar wel erg leuk. 4*

Leuk jazz-album van de week. Al een tijdje geleden dat ik nog eens heb meegedaan (een paar 'oude' staan nog te wachten) maar ik weet wel dat dit nog eens soort jazz-plaat is die me wel ligt. Vooral de eerste nummers waar ik hier en daar wat wereldmuziek/folk invloeden hoor. Na track 4 laat mijn aandacht wat na, maar een aantal luisterbeurten kunnen daar nog verandering in brengen, nu: 3,5*

moet hem nog steeds beluisteren, zal ik gauw doen

Om de een of andere reden heb ik konstant het gevoel dat ik allemaal al eens heb gehoord, voor mij dus niet een bijster originele plaat.
Ik vind dat steeldrum achtige instrument ook niet echt veel toevoegen, sterker nog het gaat mij zelfs vervelen op een gegeven moment, een zeer eentonig instrument zoals het hier gebruikt wordt.

Dankzij het 'jazz-album van de week'-topic botste ik afgelopen week terug op een razend interessante formatie: het Portico Quartet. Zij maken - zoals we tigers al aangeeft - een speelse combinatie van lichte tinten jazz en akoestische, repetitieve grooves. Het spectrum aan klanken dat ze met dit beperkte palet aftasten levert een unieke reis op door een sober, doch beschrijvend landschap. Het artwork had met andere woorden niet meer op zijn plaats kunnen zijn.

'Knee-Deep in the North Sea' puurt zijn kracht uit de eigen sound die het quartet neerpoot, maar tegelijk schuilt daarin een grote beperking. Wat kunnen de bandleden namelijk anders dan minimalistische muziek maken, als ze blijven vasthouden aan hun kleine aantal parameters?
Reikhalzend kijk ik uit naar de toekomstige koers die deze formatie varen zal, maar bij ECM zie ik ze niet belanden. Daarvoor klinkt de muziek net iets te losjes, en te weinig gecomponeerd - een gegeven waardoor ECM-bands zich helaas vaak laten onderkennen...

Ik was er ook niet echt van onder de indruk... Vond net als blabla dat teeldrum-achtige ding wel 1 nummer leuk, maar op termijn niet heel vel toevoegen, en af en toe zelfs vervelen..

Veder vond ik ook het saxofoongeluid een beetje erg eentonig, pakte me totaal niet... De drummer is de enige die het voor mij echt interessant houdt ..

Ja, dit wil er bij mij wel in. Dagelijks op de mp3 woonwerk al een tijdje. Ik vind m ook steeds leuker worden vanwege een aantrekkingskracht met iets heel vertrouwds erin. Voor het geval dat ik daar al aan had kunnen twijfelen gaf unaej het al aan:
Disco forever!

Naast het ritmische heeft het ook iets heel luchtigs en positiefs. Natuulijk door de optimistische melodieen maar de steelsound zelf is ook altijd goed voor een beetje zonneschijn.
Zoiets als die knijptoeters (toch?) in ´Monsoon´, daar kom je nu gewoon mee weg zonder dat het een parodie wordt: het past hier heel mooi in. Mooi geluid ook; je hoort gewoon dat ze een stukje van de microfoon af staan.

Lekker plaatje hoor!

Ik kan er eigenlijk ook niet zo heel veel mee. Er zijn af en toe momenten dat ik denk: Goh, nugaat het leuk worden en vervolgens valt men in het zelfde ritmische stukje, wat je in elk ander nummer ook terug hoort. De sax heeft zijn leuke momenten, maar weet weinig indruk achter te laten.
Zoals Blabla en The Scientist al zeiden: de teeldrum, wordt eentonig. De gepolijste producutie (die ECM sound), is na mijn idee ook geen goede toevoeging

Er komen een hoop ideeen naar voren op dit album. Maar geen een komt echt goed uit de verf lijkt het. Het lijkt of men wil balanseren tussen iets "artistiek" (al hoe wel ik denk zij zelf ook niet weten wat) en toegangkelijke sound voor een breder publiek.
Maar zoals Mister Miyagi eens zei: Walk on road, hm? Walk left side, safe. Walk right side, safe. Walk middle, sooner or later
[makes squish gesture.
Waarschijnlijk is het met jazz ook zo.

Ben benieuwd wat deze band gaat doen, gaan ze rechts of links om?

voor nu 2.5*

Lijkt op sommige momenten wel een beetje op Kammerflimmer Kollektief maar dan iets luchtiger door het subtiel gebruik van de steeldrums...

Toch iets te toegankelijk voor mijn smaak en die "hang" gaat wel wat vervelen na enkelle tracks.
De band zal wel nog groeiën, want hun latere albums zeggen me veel meer.

De eerste user die het instrument goed benoemt. Of het ook daadwerkelijk een Hang is, is te betwijfelen, want daar zijn er niet veel van, maar wat iedereen een steeldrum noemt, is een handpan.

En ik kan het weten, want ik ben handpan-speler.

Niet echt, frankmulder deed dat al zo'n 12 jaar geleden.

Volgens de credits op Discogs is het wel degelijk een "hang". Er zijn zelfs 2 bandleden die het instrument bespelen.
Zelf ben ik geen kenner en eigenlijk niet zo denderend in het herkennen van muziek instrumenten (of synths), maar de "hang" heb ik jaren geleden veel te veel gehoord.

Ik heb het meerendeel van mijn pannen verkocht en nog een paar gehouden voor de leuk en om te mediteren. Ik dacht ook wel even er gave muziek mee te kunnen maken. Maar het wordt heel snel, heel vervelend. Op Manu Delago na maar weinig echt leuke artiesten in het handpan-genre kunnen ontdekken. En wat Portico Quartet brengt is weinig spectaculair.