Katatonia - For Funerals to Come (1995)

Noem mij maar een hopeloze nostalgicus maar hoezeer Katatonia zichzelf opnieuw wist uit te vinden en via prachtige platen uit de krochten van de metal kwam gekropen, wist niets daarvan bij mij het gevoel op te roepen dan het zielenleed dat ze in hun vroege periode over ons uitstortten.

For Funerals To Come laat in woord en geschrift alvast een doorkijkje zien van de dan aanstaande verandering van Katatonia. De titel spreekt wat dat betreft boekdelen. De EP mag als ontbrekende schakel gezien worden tussen Dance Of December Souls dat in al zijn kinderlijkheid vooral in muzikaal opzicht op fraaie wijze enkele neerslachtige winterse visioenen wist op te roepen en het meer op de gothic doom gerichte opvolger Brave Murder Day. Dat betekende dat de zwartmetalen inborst werd losgelaten en plaatsmaakte voor een meer standaard melodieuze doomgeluid dat niettemin buitengewoon fraai vormgegeven is.

De grunts van Jonas Renkse hobbelen wat meer in de richting van die van Mikael Akerfeldt, die weer gestrikt zou worden voor Brave Murder Day. (ik zit dan nog altijd met het vermoeden dat niet Renkse maar Anders Nyström alias Blackheim de grunts op het debuut verzorgde - bewijs heb ik nooit gevonden) En dan is er nog het herfstachtige Shades Of Emerald Fields waarin een balladeske passage alvast een raamwerk weeft voor toekomstige ceremonies zoals Deadhouse of Teargas.

Deze nummers brengen mij onmiddellijk terug naar die eerste helft van de jaren 90 waarin de ene na de andere ontdekking mij wist weg te voeren naar imposante landschappen die vooral in herfst en winter al hun pracht zouden tonen en zodoende langzaamaan de onzekere tiener in mij wisten te transformeren naar een iets meer zeker van zijn zaak zijnde volwassene. Vandaar dat ik ook de nostalgie benadruk. Ik kan mij zo voorstellen dat de instap Katatoniaan niet zoveel wil weten van deze fase van de band. Of je moet neerslachtige metal een warm hart toedragen. Dan mag je best eens gaan luisteren.

Wel vind ik dat twee nummers en twee soort van outro's een beetje een vreemde samenstelling is waarvan ik lang dacht dat dat zijn centen niet waard zou zijn. Maar inmiddels zal het net als de eerste EP wel aan allerlei re-issues toegevoegd zijn.