Happy Mondays - ...Yes Please! (1992)

Deze plaat zorgde zo ongeveer in zijn eentje voor het einde van het roemruchte Factory-label. Voor de in en outs verwijs ik graag naar de film 24 Hour Party People. http://www.moviemeter.nl/?film...

En voor wat betreft deze laatste plaat van de Mondays: Nee Bedankt! 2 sterren

dit was een slap aftreksel van iets wat al een heleboel lucht was....
(die lucht was overigens wel goed te pruimen)

...Yes Please! is niet de baggerput waar de pers het toen voor hield. Een vette productie met veel afro drums en vette bassloops, het album barst van exotische ritmes wat ze ook te danken hebben aan Chris Franz en Tina Weymouth (Talking Heads, Tom Tom Club) die het album geproduceerd hebben.

Zanger Shaun Ryder kwam op het het idee labelbaas Tony Wilson van Factory te chanteren met de mastertapes. Als er geen voorschot kwam, zou de tape Engeland niet bereiken. Factory ging ten onder aan financieel wanbeleid en het excesieve druggebruik van de Happy Mondays in de studio zo ook te zien in de film "24 Hour Party People" over Tony Wilson en zijn platenlabel "Factory Records".

Hier hadden de Mondays hun beste tijd wel gehad inderdaad. Stinkin' thinkin', Love Child en ook nog wel Monkey in he family zijn goede nummers die een mooie doorontwikkeling van de sound waren. Maar de rest is totaal ongeinspireerde muziek. Allemaal slappe doordrukjes zonder eien karakter. Je bent het zo weer vergeten.

Valt me 100% mee deze plaat.Dankzij de werkelijk uitstekende productie wordt aardig verbloemd dat niet alle nummers even sterk zijn maar songs als Angel en Monkey in the family behoren tot het beste wat de Happy mondays gemaakt hebben.Yes please is gewoon een relaxed dance/rock album wat me geen moment verveeld heeft.Voor mij hun beste.

Hahah, heerlijk verhaal. Naar "rustig" Barbados uitgeweken omdat ze daar geen heroïne hadden, onbewust van het feit dat het eiland midden in een crack-epidemie zat. Ome Shaun had bij vertrek uit Manchester z'n fles methadon laten liggen, dus die kwam, naar ik mij voorstel, zowat half smeltend aan. Toen ie hoorde dat er wel crack was, was z'n eerste reactie "I'm going to get myself a big fat crack addiction." Vervolgens raakt de hele band aan de crack, tot het punt dat ze al hun instrumenten verkochten om in hun verslaving te voorzien, onderwijl weigerend om de master tapes naar Factory te sturen, met als motivatie: meer geld voor crack.