DNA - A Taste of DNA (1981)

Totaal geflipte, maar gecontroleerde chaos ('art noise' las ik ergens). Arto Lindsay, gitarist op deze plaat, schijnt nooit akkoorden te hebben willen leren, omdat het zijn talent en expressiviteit in de weg zou staan. Slaan en schuren dus. De bluesy vocalen neemt hij ook voor zijn rekening, die jammert en schreeuwt hij de wereld in tot soms op het totaal onbegrijpelijke af. Met lekker gedreven tot soms opgefokte drums en funky en gefreakte baspartijen krijgen we hier dus een fijn partijtje noise voorgeschoteld.
Korte tracks en slechts tien minuten bij elkaar. Helaas, want het smaakt ontzettend naar meer en dat is er eigenlijk niet echt. (Dit is althans de enige officiële release van de band - er is nog wel een verzamelaar, DNA on DNA, met live opnames, outtakes, etc.) Maar misschien ligt hierin ook wel juist de kracht.
4,5 sterren meer dan verdiend.