Paul Kelly and the Stormwater Boys - Foggy Highway (2005)

Paul Kelly is een zeer veelzijdige Australische singer-songwriter. In Australië is hij dan ook erg bekend, maar buiten Australië is dat minder het geval.
In meer dan veertig jaar heeft Paul Kelly zo'n dertig albums uitgegeven. Paul Kelly onderscheidt zich van andere singer-songwriters door de enorme reikwijdte en van zijn werk.
Zijn werk omvat albums in uiteenlopende genres, van bluegrass en country (Smoke and dit album Foggy Highway) tot hedendaagse klassieke muziek (Conversations With Ghosts en Thirteen Ways to Look at Birds), experimentele dub (Professor Ratbaggy) en soul (The Merri Soul Sessions). n 2020 bracht Kelly een album uit in samenwerking met jazzpianist Paul Grabowsky, Please Leave Your Light On. Veelzijdigheid alom. Verder is Paul Kelly zeer geëngageerd , zeker met de oorspronkelijke bevolking van Australië , de Aboriginals , heeft hij veel contact.

'Foggy Highway' is het tweede bluegrass album van Paul Kelly, na 'Smoke' in 1999. Toen werkte hij met een bestaande groep 'Uncle Bill' , maar voor dit album kiest hij de beste bluegrass muzikanten uit Australië en dit bijeen geraapt stelletje krijgen de naam 'Srormwater Boys'.

Bluegrassmuziek, die halverwege de jaren 40 werd geïntroduceerd door Bill Monroe en zijn energieke band The Blue Grass Boys, verraste het publiek in het zuiden van de Verenigde Staten. Razendsnelle instrumentale stukken, aangedreven door drievingerige banjospel, gecombineerd met rauwe, hoge en melancholieke zang, schudden de countrymuziekwereld op een manier die vergelijkbaar was met de impact van bebop op jazz rond dezelfde tijd en de latere opmars van punk in de poprock van midden jaren zeventig. De thema's zijn oeroud: ontbering en strijd, verlies en verraad, liefdesverdriet en lijden. Net als de hymnes (kerkelijke songs) waaruit ze voortkomen, herinneren bluegrassliederen ons eraan dat we allemaal alleen ooit voor onze Schepper staan. Ze herhalen dat eenzame moment en vinden, in hun rauwe, aanschouwelijke angst, genade.

Dat Paul Kelly wel gevoelig hiervoor is/was, is niet zo verwonderlijk als je de teksten van al zijn werk bekijkt. Het gaat vaak over mensen aan de zijlijn van de maatschappij, stumpers, mislukkelingen, verslaafden. Het is deze traditie, evenals de instrumentale uitbundigheid, waar Paul Kelly op voortbouwt: zijn liedjes hebben een voorliefde voor ongemakkelijke waarheden. Toch lees ik bij één recensent dat Paul Kelly zich toch te veel heeft laten leiden door de traditie van bluegrass. Hij blinkt juist uit in kleine verhaaltjes, story-telling en op deze plaat is dat veel minder het geval. Maar bij een enkel nummer. Maar ik ken hem te weinig en het is ook maar één recensent die dit benoemt. De andere zijn enthousiaster en ik moet zeggen dat het muzikaal heel goed in elkaar zit. Het zijn topmuzikanten die hij heeft verzameld. De stem van Paul Kelly past ook wonderwel bij de bluegrass. In wezen gaat hij weer terug naar de oorsprong van de bluegrass, zeker tekstueel. Het is dan ook alles behalve een vrolijk album. Het nummer eindigt a capella met een bewerking van Psalm 23.
Ik heb een uitgave waar een extra cd bij zit met nog 4 nummers. Want er waren 16 nummers uiteindelijk opgenomen. 12 hebben de plaat gehaald en de ancdere 4 zijn dus bonus bij de eerste cd's.
Een mooie plaat van deze Australische singer songwriter, die laat horen dat goede bluegrass niet enkel verbonden is aan de Zuidelijke Verenigde Staten.