Loudness - Pandemonium (2001)

Vandaag zet ik mijn reis door de Loudness catalogus verder: het is een groep die me nauw aan het hart ligt want ze zijn verantwoordelijk voor één van de beste live-albums aller tijden: Live-Loud-Alive: Loudness in Tokyo uit 1983. Als ik goed kan tellen, is dit studioworp nummer zestien van dit Japans gezelschap en het tweede album na de grote reünie, dus met volgende line-up: gitarist Akira Takasaki, zanger Minoru Niihara, bassist Masayoshi Yamashita en drummer Munetaka Higuchi (RIP). Deze keer zingt Minoru in het Engels, maar het is nog altijd even onverstaanbaar en charmant als altijd. Dit album is topheavy en loodzwaar: opener Ya Stepped On a Mine is een regelrechte aanslag op de trommelvliezen en doet het beste verhopen…. Belangrijke verbetering ten opzichte van de vorige albums vind ik dat er een duidelijkere lijn in de nummers zit, hoewel de riffs van Akira behoorlijk dominerend kunnen zijn, wordt er eindelijk ook meer aandacht geschonken aan het catchy maken van de song. Voor mij duidelijk de verdienste van één van de beste ritmesecties aller tijden: Masayoshi Yamashita en Munetaka Higuchi, ze voelen elkaar blind aan. Volgende hoogtepunten op dit album zijn: The Pandemonium, What’s the Truth, Chaos en Inflame (fantastisch nummer). Nummers die mij niet zo bevallen zijn: Suicide Doll en The Candidate.
Met dit album heeft Loudness een statement gemaakt: we zijn terug. Ik mag eindelijk nog eens een welverdiende vier sterren geven.

Na de lovende woorden van Sir Spamalot heb ik me ook maar eens aan dit album gewaagd. Dit album is Loudness’ eerste album na The Law of Devil’s Land dat ik luister, dus ik wist niet precies wat ik kon verwachten.
Wat ik hoorde beviel me aanvankelijk niet. Nu ik dit album een keer of tien heb gehoord, kan ik het beter uithouden, maar echt boeien doet het me nog steeds niet. Ik ken de ontwikkeling van Loudness in de periode 1985-2000 uiteraard niet, maar op Pandemonium komt de band over als krampachtige zoekend naar een modern geluid. Dat uit zich in heel veel herrie en grommende, laaggestemde gitaren. De zang is hier beter te verstaan dan in de jaren ’80, maar klinkt vaak ook wat geforceerd. Dieptepunt daarin is wat mij betreft Bloody Doom, en ook de vele ‘ooh yeah’s in Vision is teveel voor mij.

Mijn voorkeur gaat voorlopig uit naar een aantal Loudnessalbums uit de jaren ’80 die me stukken beter bevallen dan dit album. Ik ga The Everlasting nog proberen, maar wat ik me daarvan kan herinneren, is ook al niet al te positief.

2.5*

Alsof ze 3 uur in de studio hadden om het hele album op te nemen, zo klinkt Loudness in het eerste nummer. Daarna blijven ze gehaast klinken, als een snelle repetitie voor een concert of zoiets.
De producer maakt een overspannen indruk, gooit er snel wat nu-metal achtige invloeden in met vervormde zang alsof ze moeten bewijzen dat ze helemaal up-to-date en niet achterhaald zijn en willen leven van oude roem. Daarna komen ze wat tot rust alsof ze het opnameschema voor zijn en is er meer ruimte voor muzikale avonturen.
Om te voorkomen dat de luisteraar in slaap valt, razen ze plotseling "What's The Truth?" erdoor heen, dan verrassen ze met "Suicide Doll". Jazzy, speels en heavy tegelijk, Akira speelt constant op een hoog niveau, hoe vreemd de nummers soms ook zijn.
Daarna spelen ze wat meer traditionele metalnummers, desondanks blijft het allemaal erg heavy.
"Inflam" is catchy en klinkt lekker commercieel, een verademing na die wall of sound. Je moet er zin in hebben, maar wat ze spelen is muzikaal van grote klasse.
Het is natuurlijk niet te vergelijken met wat Loudness eerder in deze bezetting heeft gedaan. Hun eerste jaren waren gevuld met inventieve hardrock van hoge kwaliteit en zeer goede nummers en even later hun melodieuze periode. Wat dat betreft is het fijn dat ze zichzelf niet herhalen maar nieuwe wegen durven in te slaan.