0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 4 augustus 2008, 23:15 uur
Ian Boddy heeft vooral de afgelopen 10 jaar zijn synth-stijl veranderd naar een meer abstracte en zweverige stijl die ook invloeden van (dark) ambient laat horen, en Aurora bewijst dit des te meer. Dit is een meesterwerk en sowieso Ian's beste album die ik in tijden gehoord heb.
Het is zeker geen gemakkelijk album om naar te luisteren, vanwege een hoop ontoegankelijke passages, maar indien je dit album goed doorgrond, ontdek je er zo veel meer uit, dan je op het eerste gezicht hoort.
Gravity Well dient eigenlijk als een soort veredeld intro op Ecliptic: grillige en donkere klanken samengevoegd tot één dreigend geheel maakt deze opener er vrij donker op, maar zodra de eerste bliepjes en tonen van Ecliptic klinken, wordt het album in één keer een stuk mooier en sfeervoller. Ecliptic kent een interessante melodielijn verweven in een stijlvol ritmisch geheel wat in ieder geval erg cosmisch klinkt.
Vox Lumina klinkt alweer een stuk donkerder, alsof donkere wolken zich samenpakken en een groots onweer voorspellen. Het duurt niet lang of het donkere klankbeeld verdwijnt, om bijna niets meer te horen. Ergens op de achtergrond zijn rommelende geluiden te horen en na een tijdje komt het thema langzaam op gang. Het klinkt allemaal behoorlijk naargeestig en mysterieus, maar goed is het zeker.
Zero-G is de meest minimalistische track van het album. Veel gebeurt er namelijk niet, maar gek genoeg maakt dat het nummer alleen maar beter. Zweverige en abstracte klanktapijten is het enige wat je hoort, maar op de één of andere manier is het gewoon erg goed.
Dan trekt Ian alles uit de kast met het heftige Escape Velocity, waarin door een broeinest aan klanken heen zich langzaam een sequence ontwikkelt die steeds heftiger wordt. Wijdse klanken overstemmen deze sequence weer en het geheel overstijgt zichzelf, om langzamerhand over te gaan in wellicht de mooiste track die Ian ooit gemaakt heeft, namelijk het titelnummer.
Nog nooit waren 17 minuten zo snel voorbij tijdens dit laatste nummer, die door een stortvloed van klank-effecten heen, een hemels klinkend thema laat horen, die alleen maar mooier en helderder wordt.
UIteindelijk eindigt het album op een heftige en dramatische manier, die je werkelijk uit je stoel doet schieten, na zoveel ingetogenheid van het laatste nummer.
Een uiterst briljant en doordacht album, die begint zoals ie eindigt en andersom. Een muzikale cirkel waar je niet meer van los komt, als je dit album eenmaal waardeerd.
Mijn persoonlijke favoriet van Ian Boddy en daarom ook een 5.
Het is zeker geen gemakkelijk album om naar te luisteren, vanwege een hoop ontoegankelijke passages, maar indien je dit album goed doorgrond, ontdek je er zo veel meer uit, dan je op het eerste gezicht hoort.
Gravity Well dient eigenlijk als een soort veredeld intro op Ecliptic: grillige en donkere klanken samengevoegd tot één dreigend geheel maakt deze opener er vrij donker op, maar zodra de eerste bliepjes en tonen van Ecliptic klinken, wordt het album in één keer een stuk mooier en sfeervoller. Ecliptic kent een interessante melodielijn verweven in een stijlvol ritmisch geheel wat in ieder geval erg cosmisch klinkt.
Vox Lumina klinkt alweer een stuk donkerder, alsof donkere wolken zich samenpakken en een groots onweer voorspellen. Het duurt niet lang of het donkere klankbeeld verdwijnt, om bijna niets meer te horen. Ergens op de achtergrond zijn rommelende geluiden te horen en na een tijdje komt het thema langzaam op gang. Het klinkt allemaal behoorlijk naargeestig en mysterieus, maar goed is het zeker.
Zero-G is de meest minimalistische track van het album. Veel gebeurt er namelijk niet, maar gek genoeg maakt dat het nummer alleen maar beter. Zweverige en abstracte klanktapijten is het enige wat je hoort, maar op de één of andere manier is het gewoon erg goed.
Dan trekt Ian alles uit de kast met het heftige Escape Velocity, waarin door een broeinest aan klanken heen zich langzaam een sequence ontwikkelt die steeds heftiger wordt. Wijdse klanken overstemmen deze sequence weer en het geheel overstijgt zichzelf, om langzamerhand over te gaan in wellicht de mooiste track die Ian ooit gemaakt heeft, namelijk het titelnummer.
Nog nooit waren 17 minuten zo snel voorbij tijdens dit laatste nummer, die door een stortvloed van klank-effecten heen, een hemels klinkend thema laat horen, die alleen maar mooier en helderder wordt.
UIteindelijk eindigt het album op een heftige en dramatische manier, die je werkelijk uit je stoel doet schieten, na zoveel ingetogenheid van het laatste nummer.
Een uiterst briljant en doordacht album, die begint zoals ie eindigt en andersom. Een muzikale cirkel waar je niet meer van los komt, als je dit album eenmaal waardeerd.
Mijn persoonlijke favoriet van Ian Boddy en daarom ook een 5.
0
geplaatst: 28 januari 2014, 19:20 uur
DiN album nr. 12: na de tamme voorganger is dit heel andere koek. Eindelijk weer een Boddy soloplaat en wat voor één. Het gras is me hier al voor de voeten weg gemaaid op een mooie manier door CorvisChristi en daar hoef ik niet veel meer aan toe te voegen. Dit is echt subliem en een schitterende luistertrip die word afgesloten met Boddy' elektronische bewerking / manipulatie van een Kyrie van Palestrina. Gedurfd, origineel, adembenemend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.