O.L.D. - Lo Flux Tube (1991)

Na de krankzinnige grindcore klassieker 'Old lady drivers' is dit een veel experimenteler album. Avant-garde grind, wellicht. De inktzwarte humor die het debuut zo tekende is hier schijnbaar verdwenen en wat rest is wat nietszeggend, infantiel geschreeuw en de hele O.L.D. act zou niet veel later doodbloeden....

Ai... nou doe je me wel een beetje pijn.
Dit album kan je niet zomaar afdoen als infantiel geschreeuw. O.L.D. gooiden het inderdaad over een heel andere boeg op deze plaat dan met hun debuut, maar ik vind dit toch niet minder briljant.

Gitaar en bas worden door allerhande computers en effectpedalen gehaald en totaal vervormd over de luisteraard uitgebraakt. De drumcomputer hamert complexe speed-industrial beats en op het titelnummer blaast free-jazz icoon John Zorn mee.

Het zanggeluid is inderdaad gebleven maar muzikaal is het minstend even baanbrekend. Sterker nog, in 1991 was iets als dit volstrekt ongehoord!

O.L.D. gooide het bijltje er na deze plaat nog niet bij neer. In 1993 verscheen het wellicht nog genialere "The Musical Dimensions of Sleastak", gevolgd door een gabber(!) remix plaat getiteld "Hold On to Your Face".
In 1995 volgde dan toch de zwanenzang, "Formula".

Lo Flux Tube is voor mij uiterst belangrijk gebleken in mijn muzikale ontwikkeling, en heeft bij mij de weg vrijgemaakt voor groepen als The Vacuum Cleaners, Keuhkot en Melt-Banana.

O.k. ik zal het (hem) nog eens een kans geven. ik ben de beroerdste immers niet.

(maar ik bedoel, de Japanse noiseband The Gerogerigegege heeft ook wel mijlpalen gemaakt in de muziekscène, het blijft echter wel een feit dat veel van wat zij produceerde 'niet om aan te horen was / is'). Wellicht een volledig misplaatse vergelijking, maar ergens bedoel ik het meer dan goed.