Chairlift - Does You Inspire You (2008)

Bruises is een echt een lekker popnummer. Ik ben benieuwd naar de rest.

Het klinkt goed, allemaal. Mooie stem, mooie muziek. Helaas klinkt het me iets te bekend in de horen, allemaal al eens eerder gehoord in dit genre.

Haar stem lijkt trouwens echt heel erg op die van Feist.

Planet Health heel heel heel mooi.

planet health is een mooi nummer maar de clip die erbij hoort is echt wel fout hoor!!!

fout als in?

Bruises is redelijk briljant. Heerlijk lente-sfeertje zit er in.

Favoriet bandje van Brandon Flowers van The Killers.. maar eens proberen dit

Klinkt wel aardig.. echt een eigen stijl. Maar ik kan me voorstellen dat dit niet iedereen aanspreekt
Beetje zweverige pop met randje rock a la Human van the Killers maar dan met poppy beats

Ik zie de vergelijking met Human echt totaal niet. Ik kan wel vijftig vergelijkingen trekken die treffender zijn. Ik kan me ook niet echt voorstellen dat er mensen zijn die dit niet aan kunnen horen, een heel toegankelijk geluid maar toch wel spannend doordat het allemaal net wat anders is dan wat de laatste jaren al zoveel is gedaan. Ik vind het een heerlijk plaatje en ik denk dat hij nog heel veel gedraaid gaat worden hier. 4,0*

Een favoriet bandje van Flowers..en dan vergelijken met Human vind ik al treffend.. allebei 'zweverig' pop-rock achtige sound met tikkeltje melancholie.. ze bevatten allebei diezelfde ondertoon.
Waar klinkt dit dan wél naar volgens jou?

Aanspreekt een Aanhoren vind ik twee totaal verschillende termen!

Als Noel Gallagher zegt dat hij graag naar Benni Banassi luistert zeg jij toch ook niet dat Oasis en Benni Banassi op elkaar lijken? Ik vind het dus ook vrij irrelevant dat Brandon Flowers heeft gezegd dat hij dit een leuk bandje vindt in deze context.

Zweverige pop-rock vind ik ook absoluut geen juiste benaming voor Human. Dat nummer is juist heel rechttoe rechtaan.

Zoals ik al zei: "doordat het allemaal net wat anders is dan wat de laatste jaren al zoveel is gedaan"

Ik vind het dus nergens naar klinken, als ik dan toch een vergelijking zou moeten trekken zou ik eerder kiezen voor Clap Your Hands Say Yeah, Passion Pit, Cajun Dance Party, etc. Ik vind dit gewoon compleet andere muziek dan The Killers.

Maargoed, is misschien ook een kwestie van interpretatie. Ik zal er geen al te groot punt van maken.

Daar is het al te laat voor

Haha, juist jij zou toch moeten weten dat ik er nog een veel groter punt van kan maken

Haha, touche.

Kort door de bocht.. ik wilde mijn vergelijking subtiel houden, blijkbaar is het je totaal ontgaan.
Ik vind Day & Age sterk geinspireert op dit album, daar vind ik Human een goed voorbeeld van. De stijl op dat album wijkt erg af van hun eerste twee en neigt veel naar dit album.
Ik probeerde zo tussen de regels door een link te leggen naar de favoriete muziek van Flowers en Chairlift. En in eerste instantie Niet een strakke analyse wat er hier het meest op lijkt.

Ik vind het nog steeds een vreemde vergelijking die je trekt, mede omdat dit album twee maanden uitkwam voor Day & Age en het dus haast onmogelijk van invloed kan zijn geweest als je bedenkt hoe lang er tegenwoordig vaak gaat zitten tussen het opnemen van een album en de release.

Ik ben hier niet om per se m'n gelijk te halen. De single is van ruim daarvoor.. en misschien hadden ze al eerder contact.. demootjes, voorprogrammas whatever

Nouja, ik zal dat niet compleet uitsluiten maar ik vind het gewoon zo vreemd dat jij er op de een of andere manier zo van overtuigd lijkt dat The Killers zich hebben laten inspireren door Chairlift. Het is niet onmogelijk ofzo maar ik denk persoonlijk dat ze gewoon tot dit geluid zijn gekomen door hun samenwerking met Stuart Price, Day & Age heeft namelijk ook veel meer het Zoot Woman geluid dan dat van Chairlift.

Als The Killers (Brandon Flowers) zich inderdaad hebben laten inspireren door Chairlift dan denk ik dat het zo is geweest dat ze het geluid van Chairlift zo leuk vonden dat ze op zoek zijn gegaan naar een producer die hun geluid in die richting kon stuwen en dat ze toen bij Stuart Price uit zijn gekomen. Maar wie zal het zeggen.

Mooi album, de melancholische sfeer en het holle geluid doen me denken aan de muziek van Beach House.
4*

Bruises is in ieder geval een lekker nummer, mooie relaxt dromerige synthpop die op de een of andere manier tegelijkertijd vrolijk en melancholisch klinkt. Toppertje. Ik ga nu ook de rest maar eens uitchecken.

'Bruises' is echt een Brilliant nummer kan niet anders zeggen,hoor meer
je hoort hoe beter die wordt,ik weet niet maar dit is toch wel de meest onderschatte band van 2009.

Ik vind dit een brilliant album op de 1 of andere manier.Het klinkt mysterieus en ijzersterk.
De zang van de zangeres is heel apart en mooi.'Bruises' 'Planet Health' 'Earwig Town' en 'Territory' zijn de uitschieters.Dit jaar verschijnt hun 2de album.Ben erg benieuwd.

Bruises is wel leuk. Hoorde je vroeger nog regelmatig op de radio. Daarna toch niks meer gehoord van deze band, of toch niet dat ik weet (en eigenlijk luister ik zelden radio, enkel in de auto eigenlijk ).

Niettemin dat het een tof en vrolijk liedje is, is het ook wel erg simpel. Het wordt er dus niet beter op met de tijd...

Leuke bonustrack dat Le Flying Saucer Hat. Verder een stukje minder dan de opvolger maar toch zeker niet onaardig.

Le Flying Saucer Hat is mijn 3e favoriet van dit album, na Evident Utensil en Bruises.

Het is duidelijk dat Chairlift met Aaron Pfenning een andere band is, met een tweede leadvocalist dan de albums die hierna volgen toen Aaron vervangen werd door Patrick Wimberly. Met de bonustracks erbij is het album wat mij betreft interessanter geworden.

Wellicht bedoel je het anders maar Pfenning is niet vervangen door Wimberley maar in de tijd van dit album was Chairlift een 3mansformatie. Zo heb ik ze ook nog zien optreden in de kleine zaal van Paradiso, wat leuk was. Grappig detail is dat ze toen halverwege compleet in paniek raakten omdat ze de cowbell kwijt waren.

Mijn favoriet is Garbage wat ik steeds beter ga vinden naar mate ik er beter naar ga luisteren. Maar over het algemeen vind ik het een prima album. Beter dan de weg die ze hierna zijn ingeslagen.

De bonustracks ken ik nog niet en ga ik eens opzoeken....

In mijn omgekeerde ontdekkingstocht in het werk van Caroline Polacheck ben ik hierbij bij het laatste hoofdstuk aangekomen, welke voor Caroline en haar bandmaten (toen nog) dus het debuut betrof. Mijn algehele conclusie is dat Polacheck in het algemeen en haar pre-solo-projecten (inclusief het feitelijke solo-project Ramona Lisa) in het bijzonder op dit medium nogal ondergewaardeerd worden. Solo begint het ongeveer vanaf ***1/2, Ramona Lisa zit daar zelfs belachelijkerwijs nog onder, evenals dit debuut en de laatste Chairlift 'Moth'. Laten we wel wezen *** tot ***1/2 is niet puur slecht maar doet mijns inziens Polacheck's genialiteit toch ruim tekort. Mijn meer aangehaalde diagnostische conclusie daaromtrent hou ik ook hier overeind: Te poppy voor de eigengereide 'alternative' luisteraar, te eigenzinnig & veelkleurig voor de contemporaire Spotify-playlist-cruisende (vroeger zouden we zeggen "hitparade-georiënteerde luisteraar") popconsument. Was 'Moth' het 80s-popJazz-op-R&B-koersende album en 'Something' het eveneens op 80s-Indie-Light-Synth-Pop geïnspireerde album, schiet dit album alle kanten op. In de opener 'Garbage' hoor ik de 'wederkerige' orgelpatronen van "Black magic woman" volgens Santana terug. 'Bruises' en 'Le Flying Saucer Hat' zijn grappige / (bijna) lichtvoetige poptracks. Mijn favoriet 'Territory' zou ik proggy willen noemen, maar daarna worden we weer op een heel ander been gezet met de country-duet-ballad "Don't give a damn any more". De criticaster zou kunnen opmerken dat deze Chairlift nog niet zo goed weet wat het wil. Maar ik snap die attitude van de andere kant ook wel. Als je als jonge band overloopt van ideeën in uiteenlopende richtingen, waarom niet trachten dat allemaal te vangen? En in die weg misschien wat meer over jezelf trachten te leren? Toegegeven (de weinig erkende) sfeertechnische eenheid van een Ramona Lisa - 'Arcadia' wordt dan wel niet bereikt, maar belangrijker is dat ik mij als luisteraar nergens verveel. Overal bemerk je naast een significante veelzijdigheid, het bijna onfeilbare popgevoel van Caroline Polacheck, die naar mijn verwachting qua inbreng ook hier boven die van Patrick Wimberly en toenmalig lief Aaron Pfenning (het eindigen van de romance was voor Pfenning ook de reden om de band te verlaten) uit zal stijgen. Wat een boeiende weg heeft deze dame afgelegd en wat een genoegen om dat alsnog (in omgekeerde volgorde) als muziekliefhebber (en toch weer 57-jarige bakvis) te kunnen volgen.