Celine Dion - The Colour of My Love (1993)

Vreselijk, ik heb deze cd tot in den treure moeten aanhoren. Maar toen het samenwonen eenmaal een feit werd was de regel: bepaalde cd's mogen verboden worden in het bijzijn van de ander.
Deze stond bij mij op die lijst.
Grappige is wel dat ik stiekem steeds meer van mijn eigen smaak ben gaan draaien en dat dat op den duur ook is gaan werken. Wat vroeger als herrie werd bestempelt wordt nu aardig ontvangen en Celine komt volgens mij nooit meer de kast uit, ook niet als ik er niet ben.............dan heerst er geloof ik stilte !

....tot overmaat van ramp kreeg ik deze cd gratis bij een 1 of andere aankoop van iets. Wat, weet ik niet meer, maar werd wel opgezadeld met iets waar ik (toen) niets mee had. Maar enfin, ik sta altijd wel open voor nieuwe ervaringen. Zo besloot ik ook maar de moed te nemen deze, nu ik 'm toch had, maar eens te beluisteren. Aanvankelijk kon ik er maar liefst twee nummers op vinden die ik wel aardig vond, waaronder 'Refuse to dance'. Die vond ik dan wel meer dan gewoon leuk. Met deze actie begaf ik me zonder dat ik het wist al op behoorlijk gevaarlijk terrein. Want al snel kon ik meerdere nummers waarderen. Nu is het zelfs zo dat ik aan dit alum zelfs enig nostalgie heb overgehouden. Het album ben ik dus ondertussen gaan waarderen. Niet op spectaculaire wijze, maar genoeg om 'm zo nu en dan eens uit de kast te halen. Lekker album. 3,5

p.s.: Alleen 'The power of love' vind ik niet zo interessant. Het origineel van Jennifer Rush vind ik megavele malen beter. Voor de rest o.k.

Wat een vreselijke trauma's heb ik aan deze nummers en dan met name think twice. Veel te vaak aan moeten horen op een bijbaantje. Verschrikkelijk plastic.

Laat ik eerlijk zijn met te zeggen dat ik Céline Dion wel kan appreciëren vanwege haar zangkwaliteiten en op vocaal gebied staat ze oneindig keren hoger dan bv. Rihanna. Productioneel is dit helemaal af en de songs hierop zijn meer dan behoorlijk waaronder de hit "Think Twice". Logisch, hier worden de beste songschrijvers voor ingeschakeld en aan de productie is kosten noch moeite gespaard. Toch kan ik slechts 3,5* toekennen omdat de muziek mij te klinisch is en niet avontuurlijk genoeg. Maar in haar genre is Céline Dion de absolute wereldtop.

Dit komt uit een tijd toen ik nog dacht dat hóóg zingen, zoals zij doet, automatisch góéd zingen is. Nu vind ik dat overdreven.
Maar ik geef toe; Only one Road vind ik nog steeds wel aardig, en haar versie van the Power of Love vind ik mooier dan het origineel.

Nja, wel een lekker wijf, stiekem, die Celine.

En weer een slecht album helaas. Terwijl Power of Love en Think Twice geweldig zijn!! Behoren zeker wel tot haar beste nummers ooit. Daarnaast zijn Just Walk Away, Next Plane Out en Love Doesn't Ask Why ook wel leuk. Maar alleen een goede stem hebben is niet genoeg.

Haha wat een topregel, die ga ik onthouden.