Joe Harriott Quintet - Movement (1963)
mijn stem
4 stemmen
3
geplaatst: 30 maart 2020, 18:20 uur
Wederom een sterk plaatje van deze belangrijke Brits-Jamaicaanse saxofonist waarop modale toegankelijke (hard)bop en vluchtige herinneringen aan Charlie Parker's altsaxofoonspel met expressieve abstracte muziek verweven wordt (naar Ornette Coleman's ''Free Jazz'' ideaal). Daarmee is hij ook gelijk een pendant van Ornette Coleman. Waar Coleman deze type jazz in de Verenigde Staten in deze jaren meer zou doorontwikkelen en daar een platform voor wist te creëren, zo deed Harriott dat in de zelfde periode in het Verenigd Koninkrijk. Helaas wist Harriott in het VK niet de waardering en ruimte te krijgen die Coleman kreeg in de Verenigde Staten en werd hij gedwongen toegankelijke bop te blijven spelen met spaarzame ruimte voor vrije improvisatie. Wrang detail dat Harriott's platen in de Verenigde Staten steeds de meest enthousiaste recensies kregen. Daar genoot hij wel enige populariteit.
Dit ''Movement'' is nog steeds een zeer sterk plaatje, maar net iets minder dan zijn voorganger ''Abstract'' - een klein meesterwerk als je het mij vraagt. Het fijne aan Harriott's collectief is de afwisseling tussen bop en de abstrace segmenten. ''Morning Blue'' en ''Count Twelve'' zijn typische late night bop composities en niet te versmaden. Composities als ''Spaces'' en ''Movement'' zijn daarentegen vervreemdende expressieve improvisaties en daarmee een mysterieus luistergenot. Harriott wist deze muziekstromingen echter ook prima op één-en-dezelfde compositie te versmelten. Neem nou het tweede nummer; ''Beams''. Harriott opent fel met zijn saxofoon en zijn band neemt die houding en karakter over, maar weet wel een zeer toegankelijke en beweeglijke ruimte te scheppen waarop Harriott naar gerieven kan soleren.
Een absolute must om het werk van Harriott uit te pluizen als je liefhebber bent van vrije muziek/jazz; je geïnteresseerd bent in de historie van jazz in het Verenigd Koninkrijk en als je als liefhebber van de toegankelijkere jazz een brug wilt vinden richting de meer avontuurlijke zijde van jazz. En van daaruit kan de rit écht beginnen.
4/5
Dit ''Movement'' is nog steeds een zeer sterk plaatje, maar net iets minder dan zijn voorganger ''Abstract'' - een klein meesterwerk als je het mij vraagt. Het fijne aan Harriott's collectief is de afwisseling tussen bop en de abstrace segmenten. ''Morning Blue'' en ''Count Twelve'' zijn typische late night bop composities en niet te versmaden. Composities als ''Spaces'' en ''Movement'' zijn daarentegen vervreemdende expressieve improvisaties en daarmee een mysterieus luistergenot. Harriott wist deze muziekstromingen echter ook prima op één-en-dezelfde compositie te versmelten. Neem nou het tweede nummer; ''Beams''. Harriott opent fel met zijn saxofoon en zijn band neemt die houding en karakter over, maar weet wel een zeer toegankelijke en beweeglijke ruimte te scheppen waarop Harriott naar gerieven kan soleren.
Een absolute must om het werk van Harriott uit te pluizen als je liefhebber bent van vrije muziek/jazz; je geïnteresseerd bent in de historie van jazz in het Verenigd Koninkrijk en als je als liefhebber van de toegankelijkere jazz een brug wilt vinden richting de meer avontuurlijke zijde van jazz. En van daaruit kan de rit écht beginnen.
4/5
0
Soledad
geplaatst: 30 maart 2020, 19:29 uur
Je maakt me nieuwsgierig! Grappig, ik ken deze man helemaal niet 
jazz... net als je denkt dat je iedereen wel hebt gehoord....
jazz... net als je denkt dat je iedereen wel hebt gehoord....
* denotes required fields.
* denotes required fields.