Jean-Pierre Ferland - Jaune (1970)

Wat een plaat!! Willen alle fans van Gainsbourg's histoire de nelson allemaal tegelijk naar de winkel rennen om deze direct te kopen en zich dood te schamen dat ze 'm nog niet hadden.
Vooral "Le chat du cafe des artistes" gaat door merg en been. later gecoverd door dochter gainsbourg.

dit staat er op rate your music:
"The beginning of the 70s was a good year if you liked french concept albums. Gainsbourg did Histoire de Melody Nelson, and Jean-Pierre Ferland, on the other side of the Atlantic, released Jaune. Both albums have many things in common: fantastic rhythm sections augmented by string orchestras and choir, great songwriting, an avant-garde edge, and both are little musical stories."

Voor als je wilt weten wie er verantwoordelijk is voor de sound van vooral "Le Chat du Café des Artistes'' check ; Jean-Claude Vannier - L'Enfant Assassin des Mouches (1972)

ja die ken ik wel, zeker ook mooi. heeft hij deze geproduceerd dan?

Nee, beste obsessie, maar het arrangement is er hoorbaar zwaar door beïnvloed, en dat kwam natuurlijk door de link Quebec - Frankrijk. Gainsbourg was ook in frans Canada een halfgod. Producer André Perry, voor zover ik weet geen familie van mijn geliefde Richard Perry, had heel goed naar de Jean-Claude Vannier geluisterd.
Overigens kost me het tijd om waardering voor Jaune op te brengen, ik neem aan dat het voor een canadees net zo moeilijk is om dat voor onze eigen Boudewijn de Groot te kunnen. Want aan hem doet dit mij wel denken. Een groeiplaat dus... alweer .
Enne... wist je dat de titel Jaune een verwijzing is naar White Album van the Beatles ?

Nu, ja, Boudewijn de Groot slaat een beetje als een tang op een varken, maar ik ben inmiddels zover de plaat "meester" om er twee topnummers uit te peuren die ik vaak zal draaien :
God Is an Americain en Le Chat du Café des Artistes.

Was volledig weg van "Histoire de Melody Nelson" van Gainsbourg, deze eens proberen dan.

Prachtig album. Een aantal jaar terug zag ik deze plaat liggen in een winkel, op basis van de toffe gatefold hoes heb ik deze toen blind gekocht voor een paar euro. Toen ik 'm eenmaal op de draaitafel had gelegd en even snel door de plaat skipte bleef ik meteen hangen bij Le Chat du Café des Artistes. Zodra de breaks inkickte met die zware brass erbij was ik al wel verkocht, maar al vrij snel kwam ik er achter dat dit buiten het geweldige arrangement om zelfs een van de mooiste chansons is. Ik snap de vergelijking met Vannier/Gainsbourg wel, maar hoewel Histoire De Melody Nelson een van m'n favoriete albums is mis ik hier een track als Le Chat...Er werden destijds trouwens veel meer toffe Franstalige psychedelische concept platen gemaakt (Brigitte Fontaine - Est..Folle, of Comme à La Radio (met Art Ensemble Of Chicago) , Nino Ferrer - Metronomie, Christophe - Les Paradis Perdus, om er een paar te noemen).