Pagan Altar - Lords of Hypocrisy (2004)

Prachtige plaat van Pagan Altar. Je moet wel houden van de zang, ik snap dat dit een breekpunt kan zijn. Maar ik kan hier echt van genieten, heerlijke uitgesponnen nummers, heerlijke stem, gewoon een heerlijke klassieke doom metal plaat!

Pagan Alter werd begin- / mid- jaren '80 niet gezien door de platenindustrie, de bladen en de programmeurs, die meer waren geïnteresseerd in opkomende NWOBHM of meer 'poseur' bands. Een band uit S. E. London en aanvankelijk goed opgepikt door hardrockliefhebbers. Maar zoals gezegd later sneeuwden ze wat onder in interesse van de mainstream voor andere bands.
Ze huurden dan maar zelf zalen af en regelden hun concerten. Toen was er echter geen internet waardoor promotie zonder hulp van media moeilijk was.
'Postuum' (10 jaar na mid 'jaren 80) kreeg de band wel waardering voor de kwaliteit van hun songs en hun occulte live-optredens. De eerste demo werd een collectors item en de band besloot in 1998 dit album, vol al eerder opgenomen, '82 - '84, songs toch uit te brengen.
Mooiste song vind ik het openingsnummer en Armageddon. Vette riffs, vrij lange nummers en veel 'samenspel' (harmony) tussen gitaar en vocalen. Heerlijke sfeervolle doom metal, geïnspireerd door uit de zelfde Britse regio afkomstige Black Sabbath maar een band die naar het schijnt later ook zelf veel bands heeft geïnspireerd. The Devil Came Down to Brockley is een grappig niemendalletje met countryinvloed zelfs.
Ieder zal zo z'n eigen beleving hebben bij het luisteren naar dit album, mag het in elk geval graag herontdekken. Zeker 3,5 sterren.
Een band die in 1978 werd opgericht door Terry Jones (zang) en zijn zoon Alan (gitaar).
Terry bespeelt de Hagstrom Super Swede gitaar.

Recent, november 2015, is de zanger overleden. Deze band met een andere zang is eigenlijk niet goed voorstelbaar.
In 2012 werd overigens begonnen met een nieuw album, Never Quite Dead, vrijwel compleet uitgewerkte tapes liggen nog op de plank. Ook de zang is al opgenomen.
Luister dit metalbum van de week, deze band, maar eens.

Ha tof. Ben verder eigenlijk alleen bekend met de opvolger, waar de countryinvloeden nog eens mooi zijn verwerkt in het geweldige The Crowman

Het achtergrondverhaal doet me wel wat aan Hell denken. Maar zo goed als Hell heeft Pagan Altar de zaakjes niet op orde. Ook staat dit album veel meer in de jaren 70 rock en doom dan in de NWOBHM. Dat gezegd hebbende is het wel een puik album met prima gitaarwerk. Het hele album doet bij gebrek aan budget nog al eens demo-achtig aan. En ook dat heeft zijn charme. Jammer dat de zanger niet wat stemvaster is maar het gitaarwerk en de sfeer maken een hoop goed. De opener en Armageddon kapen de vinkjes weg.

hmm vergeet niet dat NWOBHM een zeer breed "genre" is. Maar het is inderdaad een plaat met heerlijk gitaarwerk.

Fijn, lekker gruizig klinkend album dat op het randje tussen jaren '70 (hard) rock en doom metal balanceert. Ja, het geluid is niet al te best, en de zanger klinkt ook niet altijd even geschikt voor z'n taak, maar desalniettemin kan ik zo'n album best waarderen. Nu ik het een aantal keer gehoord heb, kan ik de vergelijking met m'n eigen inzending voor deze ronde Metal Album van de Week (Widow van Ritual) best begrijpen.
Voor mij zijn de beste nummers Armageddon en The Masquerade. Echte draken zijn er gelukkig ook niet te vinden. Countrytussendoortje The Devil Came Down to Brockley past trouwens wonderwel tussen de rest van de nummers, en zorgt voor wat extra variatie.

Halfje erbij, dit album wordt beter en beter bij elke keer dat ik het luister.