Niagara - Niagara (1971)

Sweaty nipple

Interessante West-Duitse fusionband die werkt met 3 drummers en 2 percussionisten, uitgedacht door legendarische drummer Klaus Weiss. Er zijn dus geen melodieuze instrumenten op de plaat aanwezig; dus geen gitaar, blazers, toetsen, basigitaar etc, alleen drums en percussie.

Het idee was om een drum- en percussie-orkest samen te stellen waarbij muzikaal geput werd uit Afrobeat, Afrocuban jazz, en jazzrock. Twee lange drumsolo's waarbij de nadruk ligt op hypnotiserende ritmes zijn het resultaat. Ik denk dat deze legendarische plaat totaal uniek is in zijn soort.

De muzikanten die hierop meespelen zijn als volgt: Udo Lindenberg (drums, timbales, percussie), Keith Forsey (drums, cymbalen en percussie), Klaus Weiss (drums, pauken, bellen en cymbalen), Cotch Blackmon (conga's en percussie) en Juan Romero (koebel en maracas). De productie is fantastisch en door goed gebruik te maken van stereo-panning, komen alle instrumenten perfect tot hun recht, en kun je elke slagwerker perfect horen en volgen. De kracht van deze plaat is dat het Weiss heel goed is gelukt om twee composities te schrijven waarbij het duidelijk is dat met enkel slagwerk het heel goed mogelijk is om een muzikaal verhaal te vertellen. De twee stukken zijn heel dynamisch, vol met spanning en zijn over voor je er erg in hebt. Er is geen moment dat je andere instrumenten mist, daarvoor gebeurt er gewoon te veel.

Een obscuur meesterwerk, waarvan ik weet dat dit vast niet de mening is van iedereen. Je moet maar tegen 40 minuten puur drums kunnen.