Gravestone - Victim of Chains (1984)

Suggestieve hoes, hé? Derde album van een Duitse Heavy Metal groep, hun vorige albums, Doomsday uit 1979 en War uit 1980, zouden op (progressieve) rock zijn gericht, geen idee. Dat zal ik nog wel eens uitzoeken.

Voornaamste reden om dit nog eens te beluisteren is het toffe openingsnummer Fly Like an Eagle maar The Hour valt ook in mijn smaak. En dan nu de zanger. De zanger? Inderdaad, Meneer Berti Majdan heeft een “apart” stemgeluid, val niet achterover bij het openingsnummer. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik dit nummer hoorde, ik dacht dat mijn tapetrading kameraad dit nummer op 45 toeren had laten draaien en zo opgenomen, want Meneer Majdan heeft een hoge stem, ik vermoed een voetbal beland op een plaats waarvan iedere man door de knieën gaat. Gelukkig zingt hij niet altijd zo.

So Sad is de beroemde, beruchte en door mij verfoeide Power Ballad, vier minuten veertig seconden op de tanden bijten en wachten op de prima gitaarsolo die het lijden verzachten. Reken op twee gitaristen die hun werk doen, een zanger waaraan je even moet wennen en een middelmatig album waarvan de opener nog het beste is. Een iets mindere Accept, zeg maar. Voor de volledigheid vermeld ik nog even de heruitgave uit 2005 met drie bonustracks.