Disco Inferno - In Debt (1992)

Tot nu toe alleen nog kunnen beluisteren vanaf een laptop met flutgeluid, maar wat ik hoorde vind ik echt heel goed! Als deze band begin jaren 80 was gekomen met hun muziek waren ze zeker weten door Factory gestrikt en nu een begrip geweest in de new wave en post-punk scene.

Dit album is out of print en daarom alleen nog maar voor hoge bedragen verkrijgbaar. Ik heb hem vandaag binnen gekregen, kon het niet laten hem te kopen. Geript en al, linkje op verzoek.

Hier het verzoek om het linkje
of in ieder geval vanaf Bleed Clean want toen begon het kraken bij het vorige linkje.

wauw, Bleed Clean zonder gekraak
thanks

toen Disco Inferno nog post-punk maakte.., maar wel hele goede post-punk die zich kan meten met de betere post-punk van de jaren 70/80.

Eh, is dit dezelfde band als die groep die D.I. Go pop maakte? Het antwoord is ja, maar wat is deze postpunk een wereld van verschil met de postrock/noise/geluidscollages op D.I. Go Pop.

Hoewel (in tegenstelling tot hun andere platen) totaal niet experimenteel of vernieuwend, is dit een postpunkplaat die zich moeiteloos kan meten met de toppers uit de jaren '80.

Het label Rocket Girl heeft de plaat opnieuw uitgebracht op cd en vinyl. Voor mij is de titel over het hoofd gezien meesterwerk niet van toepassing. Maar ik ben dan ook geen fan van veruit het meeste uit de jaren 80 en als Disco Inferno iets doet hier, is het de jaren 80 nog eens dunnetjes over doen in de jaren 90.

De band geldt kennelijk als zeer invloedrijk omdat zij experimenteerde met elektronica op de primitieve samplers e.d. die toen beschikbaar waren. Iets wat nu veel meer gangbaar is. En die moderne bands verwijzen dan opeens naar deze obscure band als hun voorbeeld.

Wat ik hoor is toch vooral hier The Cure een beetje naspelen, daar Joy Division met dezelfde doodse stem. De nuclaire dreiging was toch echt weg in de jaren 90, maar dat mocht Disco Inferno (ook wel een rare naam) niet deren.

Wat mij zeker bevalt aan In Debt zijn de inventieve ritmes die een aantal nummers hebben. Dat leidt tot een aantal zeer levendige songs met doodse zang als 'Set Sails' en 'Freethought'. Dus niet alles is kommer en kwel, maar over het algemeen is het muziek die mij negatief raakt.

Samengevat, dit is een album waar mensen die in de jaren 80 genoten van doom and gloom zeker naar moeten luisteren. De rest adviseer ik als het dan toch echt moet naar 'All Night Long' en zo te luisteren. Dat is ook jaren 80 en beslist veiliger voor de gemoedsrust.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.