Mercyful Fate - 9 (1999)

9 Is een zeer sterk album maar is helaas tot op heden het laatste levensteken van de band. Alles is weer net wat sponaner en demonischer dan op Dead Again en de band heeft duidelijk plezier erin gehad, getuige krakers als Last Rites, Kiss The Demon of Sold My Soul. Jammer dat de cd niets deed bij het grote publiek. Er werd haast niet voor getoerd (of althans bij ons niet) en Fate was dan enkel live te zien op enkele festivals...midden op de dag met een speeltijd van "dik" een half uurtje of zoiets. Schande!

Ik heb er nog steeds hoop op dat vroeg of laat weer eens werk gemaakt word van een nieuwe reunie, en we ook eventueel eens een live plaat te horen krijgen.

Ik had zonet in the shadows een modern heavy metal album genoemd. De riff's klinken wat moderner dan 80-igerjaren Metal.

Dit is weer ietsanders dan de 4 90iger albums. Veel zwaarder dan de voorgangers.

Deze 9 klinkt inderdaad een stuk moderner, dat zwaardere heeft op zich wel wat. Toch vind ik dit Mercyful Fate's zwakste plaat, het is moeilijk uit te leggen omdat dit nog steeds een prima plaat is waar vele andere metalbands jaloers op mogen zijn.

Het is jammer de platen van Mercyful Fate vanaf de reunie vaak vergeten worden. Dat zijn stuk voor stuk ontiegelijk goede albums, maar ''Nuns Have No Fun'', ''Melissa'' en ''Don't Break the Oath'' zijn gewoon nog zoveel beter. Ik merk zelf ook dat ik die dan toch eerder opzet.

Ook ik kan niet wachten op een Fate reunie (met Denner) (en een mooi live album zou ook fijn zijn). King Diamond heeft aangegeven dat de reunie zeker nog gaat gebeuren..

Zwaarder? Ik vind hem juist lichter klinken door die modernere sound. Tot dusver hun laatste album en in mijn ogen ook hun minste.

1,5*

Het gaat allemaal wel op deze plaat. King Diamond is weer goed op dreef met lasterende teksten.Church of Saint Anne en Burn in hell zijn dan ook sterke stukken, Net als Last rites en Sold my soul. Deze cd bevat dan ook weinig mindere songs.In 1999 waren ze nog op waldrock en dat optreden was beter dan dat van S.O.D. King was goed bij stem en op 9 is meneer Diamond dat nog steeds. 9 is een lekkere cd om een paar keer achter elkaar te draaien. Vier ster.

Ik ben zo weer eens door het Fate/Diamond oeuvre aan het gaan. Alle albums heb ik trouw gekocht. Maar eigenlijk heb ik ze altijd links laten liggen. Onterecht. Want ik vind dat die albums, zoals Stijn ook opmerkt, allemaal best gehoord mogen worden.

Bij hernieuwde kennismaking is het juist 9 dat me het meest bevalt van de post-Oath albums.
Natuurlijk wordt het nergens zo geniaal als op Melissa of Don't Break The Oath. Die vergelijkingen moet je dan ook even los laten.
9 klinkt inderdaad fris en modern (voor 1999 begrippen). En het materiaal is een stukje steviger uitgevallen dan het overige materiaal.

Het lijkt erop alsof een soort hernieuwde drive zich meester heeft gemaakt van de band want ik hoor veel enthousiasme en ervaar veel energie bij beluistering.
Last Rites hakt er direct lekker in. Met de vertrouwde tempowisselingen en toffe solo's van het duo Hank en Mike. Met iemand als Mike Wead in de band, mis ik die andere Mike geen moment.

Sold My Soul is ook een aparte vermelding waard. Het nummer grooved als een tiet. Met zo'n baslijn is het moeilijk stilzitten. Het sleutelwoord blijft fris. Zo vind ik eigenlijk geen enkel nummer echt zwak. Het materiaal is lekker afwisselend. Soms wat thrashy en op andere momenten weer lekker sinster.
En de King zingt, gilt, schreeuwt en fluistert zijn griezelteksten weer als vanouds de microfoon in. De man klinkt hier nog net zo krachtig als in 1985.

Niks mis met 9.

Voor de verandering heb ik mijn koppigheid om het bij het oude spul van Mercyful Fate te houden toch maar eens opzijgezet en dat loont onder andere met dit album al meteen de moeite.

Inderdaad een moderner geluid. Hoeft niet echt wat mij betreft maar samen met de muziek maakt het wel dat dit een erg stevig en hard album is.

Met mijn stem erbij heeft 9 nog maar 9 stemmen. Veel te weinig natuurlijk voor een zo'n legendarische band. Maar kom, zelfs hun meest legendarische albums blijven voor een zeer select publiek.

Omdat ik laatst weer flink heb mogen genieten van Don't Break The Oath, ben ik de andere MF-platen weer gaan draaien. Ik heb de populariteit van 9 nooit echt begrepen en weer kan het album me niet pakken. Ik blijf de indruk krijgen dat de band anno 1999 wat harder uit de hoek wilde komen en dat er daarbij minder gelet is op de melodieën en (vooral) de sfeer. Laat dat net zijn wat mij zo enorm aantrekt in MF.

Weer een minder melodieus album. Ditmaal ook harder en moderner. Het geluid is nogal gruizig. Bij de snelle nummers krijg ik bijna een thrash gevoel. Al die verschillen bij elkaar maken 9 voor mij een waardevol deel in de discografie van Mercyful Fate. Ook al zijn de nummers op zich allemaal niet zo bijzonder.

76/100


------------


Rangschikking Mercyful Fate albums:

Don't Break the Oath: 100/100
Melissa: 95/100
Mercyful Fate: 90/100
Time: 84/100
In the Shadows: 83/100
Dead Again: 80/100
9: 76/100
Into the Unknown: 72/100

Een lichte bries van opwinding voerde door het metallandschap bij de aankondiging dat King weer onder de Mercyful Fate vlag zal gaan touren in 2020. Toch vertaald zich dat niet in het aantal stemmen op de post 80's albums. Je kunt natuurlijk al lamgeslagen zijn door die epische output van destijds. Maar wat wordt er dan verwacht in de toekomst? Alleen een tourtje of ook nog een vervolg op deze " 9" die schijnbaar bijna niemand wat boeit?

Het is dan ook schier onmogelijk om ook maar in de buurt te komen van een Don't break the oath en dat zal ook MF weerhouden hebben om nu al 20 jaar niet meer een poging daartoe te wagen.

Maar "9" is gewoon een prima album, muzikaal gezien. De tekstarmoede en het ontbreken van een hongerige Diamond doen het album wat de das om. Het herhalen van tekstphrases omwille van een refrein hoort niet zo bij de uitstraling van de band. Het zijn dan ook de tempowisselingen die ervoor zorgen dat er toch nog genoeg te genieten valt alleen komt het bijna nergens echt to the point. Naar het einde toe wordt het wel beter. Insane en Buried Alive zijn sterke tracks voor iedere andere metal band maar bij Mercyful Fate verwacht je toch net die ene extra twist. Die blijft uit.

Een frisse plaat, meer recht voor zijn raap, geluid is vetter en moderner. King klinkt bijzonder op dreef, de producer zat hem ook flink te pushen naar ik las. Heeft ervoor gezorgd dat de man een top prestatie levert. Zijn melancholieke toon die ik op de vorige platen wat miste, is ook weer terug zoals bijvoorbeeld op "Sold My Soul".
Meer recht voor zijn raap dus, minder breaks en tempowisselingen, de Euro Power Metal was ook bezig met een opmars, misschien daardoor beïnvloed, Niet dat ze klinken als een Angra of Rhapsody of hoe die bands ook heten die toen opkwamen, maar de eenvoud hebben ze misschien meegenomen. Het is allemaal wat minder complex, maar het heeft gewerkt. Ik zet nog regelmatig nummers als het bozige "Last Rites" aan, of het prachtige "Church Of Saint Anne". "House On The Hill" is een geweldige beuker, net als het logge "The Grave". "Kiss The Demon" is een melodieuze parel.
De oude sfeer zal nooit meer evenaart worden, maar klasse muziek blijft overeind, in welke tijd dan ook.

Binnen het MF-oeuvre is dit voor mij een doordeweekse, platte europowermetalplaat. Voorspelbaar, hol, veel energie, weinig spanning.

In 20 jaar tijd (1983-2003) maakte King Diamond met deze of die andere band een duizelingwekkend aantal van bijna 20 albums. 1 a 2 per jaar en het zijn niet allemaal voltreffers nee. Ik meen dat hij met beide bands dat nu weer wil gaan doen maar we zijn inmiddels weer 20 jaar verder en ik denk dat er niet veel verrassends meer uitkomt. Deze "9" is dat ook niet maar toch vind ik m nog best genietbaar. De verwachtingen waren destijds ook niet zo erg hoog moet ik er bij zeggen.

Toch wat verwachtingen, met een hoes die net als Dead Again aan hun beste lijkt te refereren.

Bij Dead Again is dat nog wel aardig gelukt, maar die vibe krijg ik hier niet.
Het waren " mijn verwachtingen" natuurlijk. Ik kan niet voor iemand anders spreken maar als ik de aantallen stemmers zie op de post reunie platen dan zal dat wel voor meer mensen gelden.

Vind het niet per se Euro Power Metal, wel meer de directheid daarvan. Ik heb één van de latere Kreator platen gehoord, dat was eerder tenenkrullend meezing/brulbare Euro-Power Metal gelinkt.
Vind met hier ook de zang van King bijzonder goed gelukt, divers en krachtig. Vind überhaupt de laatste 2 Fate platen bijzonder fraai gelukt, compleet anders ook van elkaar, houdt het ook interessant. Maar voor een ieder een eigen mening.

Ik heb nu een eerste keer alle latere MF platen langs geluisterd en het bevalt allemaal uitstekend.
Telkens lijken ze hun geluid ietwat te updaten / aan te passen naar de wensen van de tijd, maar MF blijft het onmiskenbaar, natuurlijk met grootste dank aan de King...
Voor sommigen zit er misschien wel meer in dan de dikke acht voor nu.