The Guess Who - Canned Wheat (1969)

hele goeie plaat. Vooral No Time en Sound of a Dropping Pin.

Misschien niet zo heel goed. Een gewone plaat eigenlijk. Ik geef hem dan 2.5* maar omdat de twee geweldige nummers No Time en Sound of a Dropping Pin er op staan toch een 3*!

'No time' en 'Laughing' vind ik echt toppie!

Ik verwachtte songs a la American woman ik kreeg een soort van tweederangs Byrds,zwak.

De Canadese band die met name bekend is geworden door de hit; American Woman, dit nummer later nog gecoverd door Lenny Kravitz staat niet direct symbool voor de rest van de discografie. The Guess Who had in de persoon van Burton Cummings een uitstekende zanger met een breed bereik, daarnaast pinde men zich niet vast op 1 genre. Jazz, Folk, Soul, Rhythm & blues en Country, de heren gooiden vaak alles in een blender en dat leverde vaak wisselvallige platen op. Zo ook dit schijfje, No Time en Undun zijn pareltjes, doeltreffend en de nummers worden klein gehouden en daar zat hem juist de kracht. Het wonderschone Beatlesque Silverbird had tot grote hoogte mogen stijgen van mij maar de overige songs zijn zwak tot matig en dat typeert de band's oeuvre. Desalniettemin heeft deze band zijn charme en hebben de heren enkele toppers gecomponeerd, je moet wel de krenten uit de pap halen maar dan heb je ook wat.

Jammer dat Species Hawk niet op het originele albums staan, meer dan uitstekende zompige rocker! Een ander opvallende track is Key welke eigenlijk een soort veredelde drumsolo is van meer dan tien minuten.