Baden Powell - Tristeza on Guitar (1966)

Omdat ik de gelukkige bezitter ben van Tristeza on Guitar op de originele langspeelplaat heb ik mijn Realistic Lab 2000 platenspeler met tangentiale arm destijds aangeschaft voor 799 harde hollandse guldens bij Tandy (Radio Shack) uit de motenballen gehaald en grondig gerestaureerd en na een avondje fine tunen de plaat op de speler gelegd en afgespeeld en wat blijkt op wat krasje en kraakjes na een subliem klinkend resultaat daar kan geen CD speler aan tippen dit gezegd en naar de muziek luisterend vraag ik mij af waarom Baden Powell nooit is doorgebroken en opgemerkt in Nederland is het soms de associatie met de padvindersbeweging die de artiestennaam Baden Powell suggereerd daarentegen de muziek op zichzelf schets een geheel ander beeld een gedegen mix van Fado Bossanova en Samba vertaald in schitterende composities voor de klassieke gitaar geheel omlijst met de karakteristieke Braziliaanse atmosfeer een swingend resultaat is het gevolg en vele uren luisterplezier als resultaat en dit gaat nooit vervelen integendeel deze muziek word door de jaren heen alleen maar beter dus Aldus sprak Zarachoestra waarom word deze geniale componist totaal genegeerd en zijn platen en cd's bijna nergens te verkrijgen het word tijd voor een wereldwijde erkenning van deze brilliante artiest kort gezegd als je oren hebt en van muziek houdt kun je deze geweldenaar evenvoudigweg niet links of rechts en zeker niet in het midden laten liggen

Genietbaar plaatje van Baden Powell, door zijn vader, een scouts-enthousiast, genoemd naar Robert Baden-Powell. Gebeurt wel vaker in de Latijns-Amerikaanse contreien, dat soort geinigheid.

Dat deze kerel klassieke gitaar kon spelen, is van bij de eerste noten duidelijk; het zijn dan ook de solo-nummers die het met meest bijblijven (op enkele songs speelt hij ook in trio-opzet). Das Rosas vind ik de allermooiste; Baden Powell weet het gevoel erg mooi te vangen in zijn gitaarspel.

3,5 sterren