Barbra Streisand - One Voice (1987)

Vreselijk gekweel, die het volgens mij alleen nog goed doet in de oude gay-community.

Daar ben ik het niet mee eens, "Papa, Can You Hear Me?" vind is nog steeds goed te beluisteren.. En dit komt natuurlijk ook uit een tijd toen men Queen nog hardrock noemde. Kun je je nu niet meer voorstellen. Zelf had ik de hele tijd het gevoel dat veel nummers te langzaam gaan, dan dacht ik iedere keer: het zou prettig zijn als er een disco Beat onder zou zitten... Zal de tijd zijn... Zij voldoet ieder geval aan een eerste vereiste, en dat is zuiver kunnen zingen..

Destijds als 16 jarige s'avonds op mijn kamertje gedraaid...mijn god Barbra Streisand.

Maar vond het wel mooi, had een echt tuinsfeertje en miss perfecto had alles natuurlijk perfect gearrangeerd. Met die mushy mushy commentaar tussendoor voor de sterrenbobo' uit die tijd.

Laatst nog gedraaid en ik blijf het een mooie stem vinden met goed live uitgevoerde nummers.

Kan me toch niet veel herinneren uit mijn gay-community tijd in die periode. Mensen die dat zeggen zullen wel in een ontkenningsfase zitten, kom op joh kom toch uit die kast...Bend over and Send in the Clowns

Mooi live-album en verveeld nog steeds niet. Toch hoort dit album toch echt onder de "Verzamel/live"-sectie, aangezien het een concert betreft.

Eén van de meest sfeervolle openlucht optredens achter in haar tuin. Je moet dan ook wel de beelden ervan gezien hebben. Mevr. Streisand hoort zeker niet tot mijn favo's maar dit optreden was indrukwekkend. Misschien ben ik dan maar een "clown", maar ik laat nu even mijn softe kant spreken.

Bijzonder mooi album. En, man, man, wat kan dat mens zingen.

Heb deze al jaren op vinyl in de kast staan. Klasse stem in erg mooie uitvoeringen. Eigenlijk tijdloze muziek subliem live gebracht.

Ofschoon ik niet bepaald een Streisand fan ben, behoort dit album tot 1 van mijn meest favoriete live concerten. Het klinkt intiem, op de juiste momenten ingetogen en op andere momenten juist heel krachtig. Kortom vocaal een 10 met een griffel. Kan mevrouw C. Dion lering uit trekken, want zij denkt kennelijk dat permanent heel hard uithalen hetzelfde is als goed zingen.

Heel lang geleden luisterde ik graag naar het muziekprogramma "Muziekmozaïek" dat Willem Duys op de radio presenteerde, en ik heb er ook wel het een en ander van opgestoken. Hij had een hekel aan gitaarmuziek, maar kon bijvoorbeeld van The Beatles wél hun ballads waarderen. Voor popliefhebbers was dit programma dus niet aantrekkelijk, maar voor liefhebbers van kwaliteitsartiesten zoals bijvoorbeeld Toots Thielemans en saxofonist Piet Noordijk was dit luisteruurtje toch geen verspilde moeite. Als Duys echter een plaat van Barbra Streisand op de draaitafel legde, dan pakte ik snel een krant of boek. En mijn afkeer van haar manier van zingen, met - in ieder geval op dit album - die harde, dramatische uithalen, is tot mijn spijt gebleven, hoe goed ze (volgens de critici) ook wel niet is. Het publiek was zo te horen erg enthousiast, dus ik zal het wel niet hebben begrepen.

Pardon?!

Je voelt je aangesproken? Praat me je man, die beoordeelt het nog lager, misschien kan hij het je beter uitleggen

Maar misschien ben ik 20 jaar na deze opmerking wat milder geworden....... voel nu alleen nog niet de behoefte dat te checken.

Deze lag bij mij al zo'n tien jaar onbeluisterd op zolder. Toch maar eens opgelegd. Op de repertoirekeuze kan je weinig kritiek hebben; West Side Story (tracks 1 en 3) is voor mij sowieso altijd oké. Dit zijn wel de stukken waarmee je je als zangeres kan onderscheiden. Het klinkt ook als een uiterst sfeervol en succesvol concert. Maar sorry, zowel zang als presentatie kan ik maar nauwelijks verdragen; de laatste twee nummers zelfs ergerlijk slecht door het ontbreken van de daarbij behorende soul. De nummers met Barry Gibb zijn een lichtpuntje.