Trevor Jones - Dark City (1998)

Alex Proyas liet Graeme Revell een donkere score schrijven:
The Crow.Voor Dark City was het de taak aan Trevor Jones om iets donkers te componeren.Donker zonder twijfel met een goede afwisseling van orkest en electronica.Toch zijn het de synths die een groot deel van tijd opeisen.Dit roept om een zekere vergelijking met Don Davis en zijn werk voor The Matrix.Beiden creerde het type moderne filmscore, ook wisten beiden inventief om te springen met beschikbare middelen.Motiefjes, ook zoiets. Proyas heeft het blijkbaar ook niet zo op thematisch werk, dus werkt Jones grotendeels met motiefjes. Een motiefje voor het ‘tunen’ van de Strangers in tracks als ‘’Into the City’’ en ‘’The Strangers Are Tuning’’.Met percussief materiaal (drums) en inzet van de kopersectie, soms met een koor erbij.Ook kiest hij voor een liefdesthema (Emma) wat niet volledig wordt ontwikkeld.Wederom een Davis deja vu.Revell’s The Crow kan hier ook zeer makkelijk bij worden gehaald, zij het dat het daar tragisch aandoet en toch meer neigt naar iets sterk thematisch en veel meer voorbij vliegt.

De grote finale ‘’You Have the Power’’, de climax en het gevecht tussen Murdoch en de leider van de Strangers.Met een hoog tempo beginnend met drums, overgaand in de Strangers motiefjes, toewerkend naar een climax, waarna het donkere Emma thema werd terug keert.Al Jones’ voorgaande moeite bij elkaar wat uitmond in het hoogtepunt, met prachtige orchestrale uitbarstingen.Trevor Jones has the power.

Proyas is voor zijn nieuwste project, I Robot, in het bootje gestapt met Marco Beltrami.

4.5 sterren

Jammer dat deze release zo weinig score bevat, hoewel ik de motivatie wel begrijp. Gedomineerd door vele herhalingen van hetzelfde motiefje en vooral leunend op het neerzetten van een donkere sfeer is het begrijpelijk dat de samenstellers uiteindelijk enkel kozen voor enkele versies van de thema's en de meest melodieuze stukken.

Toch doet dit afbreuk aan Jones' werk, aangezien deze vooral zeer sterk is in het langzaam opbouwen van de motieven tot grotere uitspattingen. Precies op de juiste momenten weet Jones' variatie aan te brengen in de loops, waardoor het nooit verveeld, maar je juist verder in deze donkere wereld trekt. Ben dan ook blij dat onlangs de 2CD recording sessions is uitgelekt, waar dit veel sterker in te horen is. Het liefdesthema is iets eerder al aanwezig, zij het in veel subtielere vorm, en wordt hiermee sterker opgebouwd. Ongelooflijk subtiele instrumentatie, met als sterk voorbeeld een eenzame synthesizer, verdrinkend in de duisternis van de sfeerschepping van het electronische koor.

Inderdaad duidelijk dat Don Davis voor zijn Matrix naar Dark City heeft gekeken, met vergelijkbare 'matrix-code' geluidjes en instrumentaties. Vind Jones' score toch echter vele malen sterker.

4.5* voor de volledige score, 4* voor deze uitgave.