The Sound of Animals Fighting - The Ocean and the Sun (2008)

Ik snap dus echt niet waarom deze band niet doorbreekt in Europa. Schijnbaar is het toch wel bekend in de VS, maar hier kent niemand het nog, de vorige albums zijn nu ook niet bepaald veel beoordeeld. Voornamelijk ´Lover, The Lord Has Left Us´ is toch echt wel de moeite waard, voornamelijk voor de mensen die van alternatieve muziek houden. Nu is het nieuwe album van TSOAF iets toegankelijker dan het vorige album, wat het nog meer redenen geeft het te gaan beluisteren.

lijkt me interressant, ga ik eens beluisteren, coole hoes, doet me een klein beetje denken aan Coheed & Cambria, klein beetje

Het is inderdaad een coole band, lekker experimenteel en die zang die er af en toe hard aan toe gaat. Heerlijk!!!

he leuk een mede-waardeerder

paar keer beluisterd, is toch maar teleurstellend, pakt me op één of andere manier niet, nog maar paar keer proberen dan

Er staan leuke nummers op, maar het mag voor mij af en toe nog wel wat heftiger. In ieder geval ben ik er wel van gecharmeerd.

Kom elke keer stukje verder, dit album laat me niet los.

Hey Mr. B, ik heb hetzelfde. Het album heeft meer diepgang dan ik in eerste instantie dacht. Het blijft mij verbazen. Er zitten ook zulke heeerlijke gitaarpartijen tussen. De dynamiek blijft mij boeien.

Ik vind het de gestructureerde versie van the Mars Volta.

Zoals gezegd bij het Tiger album, ik ken deze band al een tijdje. De songs van Tiger bevallen me nog het meest, maar de kwaliteit wordt tenniet gedaan, door maar liefst 5 intro's tussen de acts.

Lover is een ander verhaal. Creatief album, maar de songs bevatten niet alleen de nodige elektronica, ook de instrumenten werden begraven onder een elektronische mix. De rockelementen, die er af en toe inzaten, werden naar mijn mening begraven hierdoor. Toch had het album een te rustige vibe, die ik niet volledig kon waarderen.

Getuige de live dvd, was de band tot licht geniale dingen in staat. Intro's konden veel korter, iedreen die ooit mee had gewerkt, kwam bij elkaar, er waren visuals,danseressen en er werd nog eens geschilderd op de achtergrond ook. Een nummer als Horses in the Sky, wat op plaat niet uitkwam, knalde hier de pan uit, met de nodige screams.
Terwijl ik me inmiddels afvraag, of dit niet te lang word en of het ooit wel gelezen gaat worden, besef ik dat het daar helemaal niet om gaat. Het is mijn mening, mijn gevoel bij deze muziek. Net zoals het hun hersenspinsels zijn, die ze gebracht hebben waar ze nu staan en die ervoor zorgen dat ik toch altijd veel respect heb gehad. Ondanks de wisselvalligheid van hun albums.

Dit album dan. Een mengeling van hun eerste 2. Ik ben geneigd te zeggen, een stuk meer Tiger.. dan Lover..., vannwege de grote instrumentale aanpak, maar ook de stripped down band en feel, waarmee het is opgenomen. Dit keer dus alleen met de 4 core members Lynx, Nightingale, Walrus en Skunk. De namen worden aangenomen, omdat de band vindt, dat anonimiteit zorgt voor volledige focus op de muziek.
Terug wat harder weer dus. Toch heeft dit. album een vrij relaxte feel, maar die feel wordt onderbroken door veel tempowisselingen en breaks. Breaks waarin plaats is voor allerlei stijlwisselingen, van synthy spul, tot licht jazzy, metal/rock en weer terug.
De instrumentenbeheersing is altijd goed geweest. Ook hier weer. Vooral de drummer valt erg op, die als een soort leider, je door de breaks sleurt, gevolgd door de gitaren.
Productioneel zit het album goed in elkaar. Netjes is niet het goede woord, maar het is wel ECHT een productie. Bij dit album stoort dat echter niet. Wat wel een vreemde keuze is, zijn de screams, die vaak achter de gitaren geplaats worden. Voor mij hadden die gewoon naar voren gemogen.
Qua intro's, is dit album een stuk rustiger en zijn ze in ieder geval een stuk korter. De albumintro is best leuk gedaan en stoort me niet. Ahab is zelfs erg gaaf en bevat een mooie spoken word. Enkel Lude is wat irritant. De spoken words, vind ik sowieso wel toevoegen aan het concept, voor zover ik tijd heb om dat te volgen.

Eerste album met meer consistentie en dat is alleen maar positief. Er gaan alweer geruchten, dat dit ook de laatste was, maar wie weet. voor nu staat die 4* er alvast. Verhoging is zeer waarschijnlijk.

Allereerst, goeie reactie ThirdEyedCitizen, er is in ieder geval iemand die je stuk gelezen heeft

Het is goed om te zien dat dit album eindelijk een beetje ontdekt wordt door meedere mensen. Zoals ik al wel eens eeder genoemd heb; deze plaat is echt heel erg goed. Ik vind het zeer zeker de beste plaat van 2008 en hij heeft al een mooi plekje in mijn Top Tien.

Ik vind de wisselvalligheid op dit album op zich nog wel meevallen als je het vergelijkt met Lover, the Lord has left us. Dat album had meer verschillende 'sferen' en 'invalshoeken', maar dat was denk ik de oorzaak van de grote hoeveelheid mensen die daar aan mee gewerkt hadden. Bij Ocean, zoals je terecht opmerkt, is de stijl wat meer ingekaderd en heeft het album wat meer balans. Ik zie het album ook vaak als één nummer; waarbij je eigenlijk het hele album moet luisteren om de losse nummers goed te kunnen waarderen.

Eerlijk gezegd ben ik altijd geneigd om een vergelijking te maken tussen TSOAF en TMV, aangezien beide bands albums maken waar je 'in moet groeien'. En wanneer je in zo'n album groeit haal je uiteindelijk het maximale genot uit hun muziek. Ik vergelijk Ocean nog wel eens met Amputechture van TMV, aangezien beide albums op mij een relatief 'statische' indruk maken; voor hun stijl weinig verschillende zijwegen en invloeden, het lijkt alsof het meer ingekaderd is dan andere albums van beide bands. Zo vind ik Frances the Mute van TMV meer te vergelijken met Lover dan bijvoorbeeld met Ocean. Maar goed, ik draaf misschien een beetje door met vergelijken, maar wat ik toch vooral duidelijk probeer te maken, is dat er in 2008 toch wel een heel bijzonder tijdloos album het licht heeft gezien, en dan bedoel ik helaas niet Bedlam in Goliath, maar toch echt The Ocean and the Sun. Luisteren dus.