Enigma - Seven Lives Many Faces (2008)

Ondanks dat ik niet echt een fan bent van Enigma ben ik altijd wel benieuwd

Idem hier! En waaw, wat een prachtige albumcover!

Daar ben ik het mee eens!

nietszeggend, stuurloos, kitsch. En dan die vreselijke beats die gebruikt worden.
De foute sfeer ligt er veels te dik bovenop met namaak viool en cello en andere orkest geluiden uit een doosje en stemmen met veel echo.

Maar de cover is inderdaad mooi.

Is het album net zoiets als voorgaande ? Mijn moeder geniet van de Enigma albums, dus vandaar deze vraag.

Ik denk dat je moeder er wel van zal genieten dan. Ik heb me de laatste jaren niet meer zo in Enigma verdiept, maar ik denk dat het wel een beetje hetzelfde recept is.

Mooizo dan ontvangt mijn moeder binnenkort een schijfje hier van.

Neem je na al die jaren eindelijk weer eens een verjaardagscadeau mee!

Hahaha.

Hè zijn er dan ook moeders die niet naar Vicky Leandros, Robert Long en Will Tura luisteren? Waar koop je die?
Maar weet er ondertussen iemand iets over de kwaliteit van dit album?

Tja, wat kan je er over zeggen. matig plaatje. niet echt indrukwekkend maar voor de mensen die van zweverig houden is ie best te doen

Veelzeggend, bestuurd, kunst. En dan die geweldige beats die gebruikt worden. De geniale sfeer ligt er weer dik boven op en met namaak viool en cello en andere orkest geluiden uit een doosje en stemmen met veel echo maakt hij ook dit album weer helemaal geweldig.


Deze man (Michael Cretu) is, samen met Enya, Nick en Ryan Roma, de grootste muzikale genieen aller tijden. Ik ga het album een 3.5* geven, want zelfs ik geef toe dat album stukke minder is dan zij voorgangers, en het nummer Seven Lives word jammer genoeg niet meer overtroffen op de rest van de plaat. Nu maar wachtten op de nieuwe Enya!

Ik ben groot fan van Enigma maar dit album is echt hopeloos. Waar de vorige albums allemaal hun eigen stijl hadden, maar tegelijkertijd toch die typische Enigma-sfeer, heeft dit album geen van beiden.

De beats zijn hard, soms zelfs hiphop-achtig, waardoor het typische dromerige sfeertje vaak ver te zoeken is. Verder zijn de violen en dergelijke ronduit kitch, zoals hier al eerder geschreven werd

Cretu heeft met Enigma de afgelopen jaren zes pareltjes van albums neergezet, maar nu is de koek blijkbaar op. Seven Lives... klinkt als een slechte kopie van al die new age bandjes die vroeger juist de mosterd bij Enigma haalden...Erg jammer!!

Sadeness had misschien wat lichte invloeden uit die hoek, maar Enigma als hiphop bestempelen slaat echt helemaal nergens op.

Hij mengt hiphop ACHTIGE beats met klassieke muziek. Zo formuleer ik het beter denk ik

Ik denk dat wij toch echt een andere beleving van Cretu's muziek hebben. Op E2, E3, E5 en E6 hoor ik hiphop noch klassieke muziek. Misschien een enkel nummer uitgezonderd.

Enigma gaat voor mij om het zweverige en het inheemse. Het dromerige, bereikt door vertraagde synth-akkoorden in combinatie met de etnische vocale sampels die met name de eerste 4 albums opsierden.

Als een beat niet direct standaard 4/4 boem-tsjk-boem is maakt het dat nog geen hiphop. En de nummers van Enigma die misschien wél wat in die hoek liggen zou ik eerder omschrijven als tribal.

Met uitzondering van dit Seven Lives Many Faces dus. Dat is -helaas- wel echt hiphop...

In de platenzaak heb ik dit album beluisterd en ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. En de reacties hieronder maken het er al niet gemakkelijker op. Laten we zeggen dat ik tot nu toe 'verre van enthousiast ben'. Er waren wel wat nummers die ik goed vond, maar welke dat precies zijn kan ik niet zeggen: het lettertype van de tracklist op de cd lijkt immers onleesbaar spijkerschrift...

"Old rules and habits have to be rejected and dismissed, so that something new can be created" schijnt volgens eigen zeggen de filosofie achter Enigma te zijn. Tja, dan moet je er natuurlijk mee kunnen leven dat fans je plots de rug toekeren. Bovendien vind ik dit soort 'basisprincipes' achter een 'project' (want de term 'band' mag je van Cretu niet gebruiken) een poging om een artiest op een geforceerde manier credibility en diepgang te geven.

Toch is deze cd niet verkeerd, het is zeker niet meer de muziek die Cretu in de 90's maakte maar ik dat dat ook niet meer meevalt.
Daar hij misschien ook met de tijd mee gaat.

Enigma delen 1 t/m 5 waren gewoon goed tot zeer goed, maar in deel 6 is de verandering gekomen vind ik en dat is doorgetrokken in deel 7.

Maar toch zeker niet ( zeer ) slecht.

Geef nu toch wel 3* voor dit album.

Kijk, zo komt niemand geloofwaardig over. Mozart, Beethoven, zelfs Bob Dylan vergeten? Stomheid viert zijn hoogtijdagen tegenwoordig.

Ik had er niet veel van verwacht. Ik vond de vorige 2 albums niet zo goed en dacht dat dit album een beetje hetzelfde zou zijn.

Maar ik vind dit een goed album. De melodieën liggen goed in het gehoor. La Puerta Del Cielo vind ik een sterk nummer. Ik luister ook vaak naar Je T'aime Till My Dying Day, omdat ik een sample herken die ik ook hoor in een track van LFO. Tja, en die galmende stemmen vind ik juist wel mooi.

Idd wel erg jammer dat die viool en cello uit een synth komen. Het zou absoluut mooier klinken als het gewoon echte akoestische instrumenten waren.

Enigma is natuurlijk rete-commerciëel, voornamelijk bedoeld om je 'in hogere sferen' te brengen. En als je zoekt naar chill-out muziek, zijn er absoluut musici die originelere platen op de markt brengen dan Enigma. Enigma is New Age. Het is kitsch, maar kitsch kan ook mooi zijn, soms zelfs mooier dan kunst. Als je niet al te kritisch bent, kan je er best van genieten.

kocht deze op de gok voor een schattig prijsje. En het valt me niet tegen. De magie van de eerste albums vind ik er niet in, da's wel jammer, maar er staan wel zeer fraaie dingen op. 3*

Als fan van het eerste uur van Enigma, en tevens liefhebber van muzikale vernieuwing, moet ik zeggen dat ik niet kapot ben van Seven Lives, Many Faces.

Het is geen slecht album, maar de 'Enigma-magie' is weg.

2,5 ster, meer is dit album niet waard

Heel mooi!

Bij het beluisteren van dit album denk ik dat je goed genoeg uit de voeten kunt met het sterke debuut van Enigma en het daar ook gerust bij kunt laten. Deja Vu tot en met.

Na een paar jaar weer eens uit de kast gehaald. Behoorlijk wat goed in elkaar stekende constructies. Echte toppers zitten er ook nog eens bij zoals The same parents en de klapper van het album La Puerta del Cielo.