Don Davis - Turbulence 2: Fear of Flying (2000)

Davis begon ooit met veel televisie projecten als omponist.Scores voor series als Beauty and the Beast en veel tv-film werk.Hij ''brak door'' of beter gezegd werd bekend door zijn score voor The Matrix.En betekent dat dan dat een componist zich niet meer mag verlagen tot scores voor projecten met weinig budget? Nee, Davis maalt er niet.Daar ligt dan ook zijn sympathie in, zijn energie om aan elk project met de positieve instelling te beginnen. Hij doet graag aan vrienden diensten of verzoekjes. Zie zo bijvoorbeeld Universal Soldier: The Return. En deze keer vroeg een vriend van hem, David MacKay, of hij de score wou schrijven voor Turbulence 2. Natuurlijk wilde die dat doen, hij had immers een goeie band met Mackay na de twee vorige samenwerkingen: Route 9 en The Lesser Evil.Die wederzijdse sympatie keert ook weer terug in het boekje waarin MacKay Davis haast een staande ovatie geeft.Met overdreven uitspraken lijkt hij aan te geven dat het hier gaat om een revolutionaire score, en dat stoort niet.Laat iemand zijn componist maar lekker in het zonnetje zetten, zeg maar wat je wilt.

Voor Turbulence 2 ging Davis weer heerlijk in zijn hoekje zitten met de nieuwste Yahama binnen handbereik. Het resulteerde in weer zo'n merkwaardig geval waarbij synthesizer gebruik, niet als typisch synthesizer gebruik klinkt; gezegd mag worden dat het soms klinkt alsof een orkest eraan te pas kwam.''He, dat is niet eerlijk'' zullen orkestleden geroepen hebben.Met een geweldige bibliotheek van samples en keyboard koper en viool werk maakt het een goede indruk.Zorgwekkend is het in zeker zin, maar dit maakt maar weer eens duidelijk dat de techniek voor niks staat.

Energiek zijn gelijk al de ‘’Main Titles’’, met de gesimuleerde, grote koperuitbarsting.Geweldige opening, maar dan komt toch regelmatig de sleur er een beetje in.De tracks die opvallen zijn dan ook de wat langere in speelduur, vaak gelijk met een actievol gehalte.’’ Tarmac Showdown’’ is een van die juweeltjes.Veel afwisseling in tempo en geluid, de spanning perfect aangesneden.En hier ergens tussen in zit nog een zeer aardig piano themaatje, die opvalt tussen al het andere.

En de score schijnt compleet te zijn uitgeven, wat een goed iets is. Maar waarom worden andere scores dan slechts voor gedeeltes uitgebracht en dit wel compleet? Het gaat om de gedachte...

3 sterren

Het probleem met deze score is het midden, want dan komt vanalles op je af en je kan niet meer volgen, de synthesisers zijn dan ook op volle toeren en dat maakt het geheel niet al te interessant. De toon is net wel ala 24, volledig elektronisch en hou dan maar rekening met een Callery achtige ervaring. Het verschil is echter dat bij Callery er net iets meer lijn zit, al zal dat ook liggen aan de album tracks zelf, daar dit een filmversie is is en de CD's van 24 3 series hadden om de beste momenten eruit te kiezen! Hoe dan ook, er zit potentieel in deze score en het luistert vooral effectief (met hier en daar een temp track thema), al is het lange uur en het middelste gedeelte de reden waarom je net niet aan een gezellig uur filmmuziek komt! Smijt er 15 a 20 min vanaf en dan krijg je plots een andere wending!
2 en een half sterren