Richie Hawtin - DE9: Closer to the Edit (2001)

Dit is 53 minuten minimal van de bovenste plank!

Hoewel dit eigenlijk een mixalbum heet, maakte Hawtin telkens nieuwe nummers. Met gebruik van ableton draait Richie Hawtin hier 100 nummers door elkaar, waarbij sommige nummers zodanig aangepast zijn, dat je het origineel amper herkent. De kick en bassline van een bepaald nummer, paar samples van andere nummers en zo gaat dit het hele album door: Hoog tempo en een superieur vet geluid.

5/5

Echt een fantastische plaat inderdaad. Als je er een beetje doorheen skipt klinkt het nogal simpel en zielloos, maar wanneer je er even goed voor gaat zitten word je vanzelf meegesleept door de muziek en merk je dat er ook wel meer in zit dan je wellicht voor mogelijk zou houden. Relatief subtiele toevoegingen (zoals bv. het melodietje en de baslijn die er in track 25 bijkomt) hebben dan ook best een maximaal effect opeens. Dat zijn de momenten waarop ik eigenlijk het liefst door de kamer zou stuiteren, denkend aan het pure geluk.

Richie Hawtin is sowieso al een held, maar op Closer to the Edit al helemaal.

Waarom heb ik dit nog niet beluisterd?! Daar gaan we dan maar eens spoedig mee beginnen.

wel een vet mixalbum idd, maar voor de absolute top luister ik toch liever het knallende decks efx & 909 of het in deze stijl iets betere de9 transitions, wat natuurlijk eigenlijk ook een mixalbum is.

Ik vind dit daarentegen juist lekkerder klinken dan Decks, EFX & 909. Iets geschikter voor de dansvloer ook, imo.

Mooiste moment vind ik toch wel als zo rond track 26 "The Climax" van Paperclip People erdoorheen komt...

Werkelijk waar een topplaat! Heerlijke rustige opbouw die halverwege zijn ontlading kent. Hulde!

Erg vet album, wat een opbouw. Het klinkt zo soepel, simpel en beheerst, indrukwekkend!

Wat een plaat zeg, wat een opbouw.

Mooi werkje, maar zal het nog eens op me in moeten laten werken denk ik.
In elke track weer andere en veel subtiele toevoegingen, maar die bas blijft maar zo'n beetje doorpompen in 1 tempo. Dat heb ik na een tijdje wel een beetje gehad.

Dit ervaar ik ook zo. Als ware het een bewijs dat je de muziek maximaal ingezogen wordt, zijn die zo minimale, bescheiden melodietjes als de ultieme euforie binnen de minimalsoep. Nooit verliep alles zo achteloos, zo vanzelfsprekend als hier. Dit is werkelijk een waanzinnig mooie plaat, geheel los van stemmingen. Als een grote draaikolk van intensiteit op de vierkante centimeter.

De tweede plaat van Hawtin die ik hoor en ook deze lijkt een voltreffer te zijn. Heerlijke muziek, al heb ik nog steeds het gevoel dat ik er geen bal van begrijp.