Gary Numan - The Best of 1978-1983 (1993)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Beggars Banquet
-
Cars (3:49)
-
We Are Glass (4:44)
-
Are 'Friends' Electric? (5:19)
-
My Love Is a Liquid (3:30)
-
Music for Chameleons (3:37)
-
Complex (3:10)
-
Me! I Disconnect from You (3:21)
-
Love Needs No Disguise (4:33)
-
Bombers (3:52)
-
The Joy Circuit (5:11)
-
We Are So Fragile (2:52)
-
Films (4:09)
-
Warriors (4:04)
-
That's Too Bad (3:19)
-
Everyday I Die (2:25)
-
On Broadway (4:27)
-
Please Push No More (5:40)
-
Cars (93' Sprint) (3:49)
-
We Take Mystery to Bed (3:37)
-
I Die: You Die (3:41)
-
Down in the Park (4:21)
-
She's Got Claws (4:54)
-
Stormtrooper in Drag (4:56)
-
My Shadow in Vain (2:58)
-
This Wreckage (5:22)
-
Sister Surprise (4:58)
-
M.E. (5:34)
-
You Are in My Vision (3:11)
-
Metal (3:27)
-
I'm an Agent (4:17)
-
White Boys and Heroes (3:30)
-
The Life Machine (2:42)
-
My Centurion (5:17)
-
Remember, I Was Vapour (5:08)
0
geplaatst: 15 augustus 2008, 02:20 uur
Mijn kennismaking met Gary Numan, dit 2CD verzamelalbum met muziek van 1978 tot en met 1983. Ik kende natuurlijk wel het geweldige "Are 'friends' electric?", maar de rest was nieuw voor mij. Een bijzonder aangename kennismaking...
Het enige nummer dat niet uit de periode 1978-1983 komt, is een remix van Cars uit 1993, de eerste tracks op CD2. Die hadden ze ook wel weg mogen laten, ik geef sterk de voorkeur aan het origineel uit 1979, die gelukkig ook dit album staat.
Voor mij is CD1 het sterkste, met vele toegankelijke synthpop nummers. Ik hoor veel overeenkomsten met de muziek van Ultravox, dat maakt het extra aantrekkelijk.
Het laatste nummer van CD1, "Please Push No More" is wonderschoon. Ik merk net dat er nog een 'hidden track' achteraan komt, een soort deel 2 van dit mooie nummer, helemaal instrumentaal op piano. Wow. Zo komt het nummer uit op een totaal 9:51 minuten.
Het enige nummer dat niet uit de periode 1978-1983 komt, is een remix van Cars uit 1993, de eerste tracks op CD2. Die hadden ze ook wel weg mogen laten, ik geef sterk de voorkeur aan het origineel uit 1979, die gelukkig ook dit album staat.
Voor mij is CD1 het sterkste, met vele toegankelijke synthpop nummers. Ik hoor veel overeenkomsten met de muziek van Ultravox, dat maakt het extra aantrekkelijk.
Het laatste nummer van CD1, "Please Push No More" is wonderschoon. Ik merk net dat er nog een 'hidden track' achteraan komt, een soort deel 2 van dit mooie nummer, helemaal instrumentaal op piano. Wow. Zo komt het nummer uit op een totaal 9:51 minuten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.