The Horse Flies - Until the Ocean (2008)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Pest Control
-
Build a House and Burn It Down (4:15)
-
Drunkard's Child (6:01)
-
Rafting (From My Front Door) (5:23)
-
Carnival Lips (5:07)
-
Veins of Coal (5:45)
-
A Hundred Camels (5:26)
-
Three Shoes (4:34)
-
Oh Death (4:25)
-
14 Reasons (4:34)
-
Baghdad Children (5:40)
-
Cluck Old Hen (4:51)
0
geplaatst: 18 september 2008, 15:51 uur
Voor mij de come-back van het jaar ...
Ik heb 'm nu opstaan, en het bevalt erg goed.
Ik heb 'm nu opstaan, en het bevalt erg goed.
1
geplaatst: 28 september 2008, 22:37 uur
Until the Ocean is een onverwachte come-back die qua tussenliggende tijd Portishead in de schaduw stelt. Gravity Dance stamt uit 1991... en als je dan meeneemt dat er op deze nieuwe plaat 3 traditionals staan dan hebben ze dus iedere twee jaar een nieuw liedje weten te maken. Een lekker tempo.... 
Affijn ... het tempo van de plaat ligt wél hoog, de opnames klinken uitermate verzorgd (mag het na 17 jaar) en het niveau van de composities is zeer constant. Ten opzichte van het debuut uit 1987 mis ik wel de variatie en avonturiersgeest die dat tot een heel speciale plaat maakte, maar het geëtaleerde vakmanschap compenseert dat zeker.
Twintig jaar geleden was de muziek van de Horse Flies moeilijk met andere acts te vergelijken, maar nu zijn er wel parallellen te trekken. 16 Horsepower is soms een aardige referentie, en ik hoor ook overeenkomsten met The Black Heart Procession. Toch is de wijze waarop er met ritmes wordt omgesprongen (sommige songs klinken bij vlagen echt als een Noord Afrikaanse raï-plaat) weer iets dat hun geluid uniek maakt ten opzichte van voornoemde twee. Uniek zijn ook de songteksten, die onderscheiden zich vooral in eenvoud. Er spreekt hier en daar een naïviteit uit die haast onnozel te noemen is. Vooral in het anti oorlogslied Baghdad Children (wel een goeie song verder) wordt ongetwijfeld onbedoeld een link gelegd tussen vallende torens in NYC en bommen op Baghdad. Wellicht is het The Horse Flies -druk bezig met wéér een song- ontgaan dat juist de grootste oorlogshitsers dat verband zonder succes hebben willen leggen. Het is wat curieus om dat nu in zo'n gevoelig liedje op deze manier terug te horen, maar gelukkig staan er ook ijzersterke instrumentals op Until the Ocean.
Affijn ... het tempo van de plaat ligt wél hoog, de opnames klinken uitermate verzorgd (mag het na 17 jaar) en het niveau van de composities is zeer constant. Ten opzichte van het debuut uit 1987 mis ik wel de variatie en avonturiersgeest die dat tot een heel speciale plaat maakte, maar het geëtaleerde vakmanschap compenseert dat zeker.
Twintig jaar geleden was de muziek van de Horse Flies moeilijk met andere acts te vergelijken, maar nu zijn er wel parallellen te trekken. 16 Horsepower is soms een aardige referentie, en ik hoor ook overeenkomsten met The Black Heart Procession. Toch is de wijze waarop er met ritmes wordt omgesprongen (sommige songs klinken bij vlagen echt als een Noord Afrikaanse raï-plaat) weer iets dat hun geluid uniek maakt ten opzichte van voornoemde twee. Uniek zijn ook de songteksten, die onderscheiden zich vooral in eenvoud. Er spreekt hier en daar een naïviteit uit die haast onnozel te noemen is. Vooral in het anti oorlogslied Baghdad Children (wel een goeie song verder) wordt ongetwijfeld onbedoeld een link gelegd tussen vallende torens in NYC en bommen op Baghdad. Wellicht is het The Horse Flies -druk bezig met wéér een song- ontgaan dat juist de grootste oorlogshitsers dat verband zonder succes hebben willen leggen. Het is wat curieus om dat nu in zo'n gevoelig liedje op deze manier terug te horen, maar gelukkig staan er ook ijzersterke instrumentals op Until the Ocean.
0
geplaatst: 6 januari 2022, 02:46 uur
Weer eens beluisterd. Bijzonder album, mooie donkere sfeer. Doet me ook denken aan Timber Timbre, maar zeker een eigen geluid. Ik hou erg van de trage sfeer met die dreigende violen. De trage nummer doen het hem..
* denotes required fields.
* denotes required fields.