Mssr Renard
Eigenlijk een Johnny Hodges-soloplaat, met Duke op 3 van de 9 songs. Ik kan altijd erg genieten van de beheerste en warme sound van Hodges.
Op de 6 songs waar Duke niet op speelt dan weer Ben Webster op tenor en op piano Billy Strayhorn.
De plaat laat een beetje de mellow kant van de big bandjazz horen. Ik ben ook wel benieuwd naar Back to Back, de voorganger van deze plaat, maar dan met Duke op alle songs.