James Jackson Toth - Waiting in Vain (2008)

Deze James Jackson Toth maakt liedjes met invloeden als folk, rock, een snufje blues en een likje soul.
Fijne aangename liedjes die goed in elkaar zitten, maar waar het laatste album van Matthew Barber me nog enorm weet te boeien (ook degelijke liedjes met soortgelijke invloeden) daar doet James Jackson Toth het net een tikkie minder. Ik denk omdat deze liedjes op het eerste gehoor wat vlakker overkomen. Maar dat wil niet zeggen dat ik dit dus ook niks vind. Misschien toch de pech dat er een stortvloed aan albums verschijnt binnen dit genre of dat ik dit soort werk de laatste tijd vaak gedraaid heb en dat ik nu wat snak naar andere dingen.
Zeker niet slecht maar het moet nog rijpen denk ik en het is te hopen dat ik daar tijd en aandacht aan ga besteden. De wil is er wel maar of het ook echt gaat gebeuren moet nog blijken.

Harem of the Sundrum & the Witness Figg was één van mijn favoriete albums van 2005 en Second Attention was met een sterker bandgeluid ook een mooi plaatje, maar met James and the Quiet werd het toch al snel een stuk minder. Beetje middle-of-the-road, heel aardig en opzich weinig op aan te merken, maar ook weinig bijzonders. En die lijn lijkt met deze nieuwe alleen maar te zijn doorgezet als ik de nummers op zijn MySpace eens beluister. Doreen is een uitermate vlak nummer met suf Dire Straits achtig gitaarwerk. De scherpe randjes zijn er volledig af.