Helloïse - Polarity (1986)

wat is er van hun gebleven?

Ja, wat is er eigenlijk van deze band geworden? Na dit zeer redelijke album hield de band pauze tussen 1988 en 1995. Drummer Ernst van Ee en gitarist Ben Blaauw hadden andere projecten, de rest deed niets in de muziek. In 1998 komt er weer een nieuw album, genaamd Time and a Place. In 2000 een soloplaat van de drummer en in 2001 een Helloïse album met de titel Fata Morgana. Hier is de groep teruggebracht tot een driemansformatie. (Blaauw, van Ee en zanger Stan Verbaak.) Er staat aangegeven dat de band nog bestaat maar die pagina's kunnen verouderd zijn. Meer dan Polarity ken ik er niet van. Destination was hun single. (See Tomorrow mogelijk ook, weet ik niet meer precies.) Polarity en In the Line of Fire zijn uitstekende nummers.

Niks mis mee met dit album. Goede nummers, goede productie Gewoon degelijke Nederlandse hardrock uit de 80' er jaren. Beetje a la Vengeance en Vandenberg. Op vinyl.

Niet veel bijzonders dit album, net als het debuut.
Wel een goede zanger, maar de meeste nummers boeien me niet zo.

mooi album uit mijn jeugd, ze traden ook nog eens geregeld op.

Bericht verplaatst naar Helloïse

Ben net de 'Polarity 2.0 Remix' aan het luisteren van 'The Anthology' en dit klinkt best wel fijn. Het origineel kwam/komt altijd wat 'soft' op me over voor een hardrock/heavy metal band. Gitaren zaten wat weggedrongen in de mix. Het komt op deze remix wat voller op me over, wel weer genieten van 'In the Line of Fire' en de singles 'Destination' en 'See Tomorrow' kan ik nog steeds waarderen. Veel uptempo nummers als 'Polarity', 'Helloïse' en 'Pool of Confusion' passeren de revue en 'Give It Up' valt ook prima te pruimen. De ballad 'So Close to Love' vind ik weinig aan. Afsluiter 'Sole Survivor' haalt het peil van de rest ook niet en 'En la Linea de Fuego' is een alleraardigst (instrumentaal) rustpuntje.

Waar die Nederlandse rock-/metalband toen zo slecht in waren is de band bij elkaar houden. Niet in staat tot een 20 jarige carrière. 3 jaar nog niet eens. Helloise.. die had nu nog kunnen bestaan.
Of neem Bodine.
Het album is toch wat 13 in een dozijn, de promotie kon dit niet verdoezelen.
Matige band. 2,5 sterren voor het album.

buizen, je bent je ervan bewust dan ze rond de eeuwwisseling een come-back maakten met nog twee albums, neem ik aan? De meningen daarover zijn verdeeld, maar ik vind ze beide zeker het aanhoren waard.
In het algemeen heb je wel gelijk: de geschiedenis overziende zijn er relatief weinig Nederlandse bands, ook in andere muzikale hokjes, die erin slaagden hun succes-bezetting lang bij elkaar te houden. Hoewel dat misschien wereldwijd ook wel geldt. Bandleden zijn net mensen, soms raken ze op elkaar uitgekeken, en dat hoeft niet eens altijd te draaien om muzikale meningsverschillen...

Wat Helloise betreft, ik vond ze destijds, als niet-uitsluitend-metalliefhebber, wel een verademing in de scene, al vond ik hun debuut sterker dan deze tweede. Ik hoor hier wel wat pogingen om op de radio gedraaid te willen worden, met name in de singles Destination en See tomorrow. De productie is ietwat gelikt, hoewel kristalhelder, zeker voor een Nederlands hardrockalbum. Laat dat maar aan John Sonneveld over. Niettemin staan deze mannen muzikaal hun mannetje: goede zang, goede solo's en overwegend sterke nummers. Gewoon weinig mis mee.

Ben van de come-back albums op de hoogte, gaucho. Dat maakt het extra erg wat betreft dat bands niet bij elkaar kunnen houden fenomeen: ook de comeback ging weer als een nachtkaars uit. Comeback zus, reünie zo. Het is me volstrekt onduidelijk of de band momenteel nu 'officieel' nog wel of niet bestaat.
Je mening gelezen over album. Ja, muzikaal staan/stonden ze hun mannetje maar een 'verademing' vond ik het juist zeker niet. Smaken verschillen nu eenmaal.

Werd nogal gepromoot bij countdown café destijds. Hun debuut vind ik ook beter dan deze. Is mij ook volstrekt onduidelijk hoe officieel men bestaat. Voor 'The Anthology' nam men vier nieuwe nummers op. Laatste vermelding van een reunië-concert die ik kan vinden stamt van najaar 2013. Het zal wel een gelegenheidsband zijn. Zanger Ernst van Ee nam tussen de laatste twee Helloïse platen nog het album 'Powerplay' op.

Het debuut had potentie maar kwam niet helemaal lekker uit de verf. De meeste nummers zaten wel goed in elkaar, de productie was goed, maar de teksten erg inconsistent (lelijk Engels) en de meeste nummers missen catchy melodieen.
Dit album is zeker geen vooruitgang. Het is een stuk gladder, maar dat is geen goed teken. De nummers zijn allemaal niks zeggend en onorigineel. Ze proberen wel een soort progressievere ondertoon in hun riffs en teksten te laten horen, vooral in het titelnummer, maar het komt er gewoon niet goed door.

Geen verrassing dat ze na dit album gestopt zijn...

Mensen die dit album wel goed vinden zijn waarschijnlijk verblind door nostalgie.

Nostalgie ophalen was wel de inslag om die Pseudonym CD-box van Helloïse te bemachtigen en wel om Polarity. Maar dat was destijds nu en dan een halfuurtje op een cassette, dankzij een bibliotheekelpee, en is niet meer dan een vleugje nostalgie in het kader van wat ik toen allemaal beluisterde.

Dat ik het album daadwerkelijk goed vind illustreert het feit dat ik vorig jaar Polarity en Cosmogony nog eens op elpee kocht. Die nostalgie gaat maar één keer op. Polarity is beduidend softer dan Cosmogony en die gladde singles Destination en See Tommorrow mag ik graag horen. Het nummer Helloïse zelf kom ik dan niet echt in maar t/m track 8 is er niets aan de hand. So Close to Love vind ik echter een walgelijke ballad en Sole Survivor een beroerde afsluiter. Die twee tracks doen afbreuk aan het geheel.

Van die voorgeschiedenis van sommige bandleden met Highway Chile ben ik dan weer niet onder de indruk. Heb dit jaar de Fever EP opgescharreld in aanloop van het wederom geannuleerde Holland Heavy Festival, waar men zou optreden.

Verblind door nostalgie... Ik kocht dit album deels in 1996, toen 7 stukken als bonus op de "Cosmogony" CD stonden. Ik verlang absoluut niet terug naar de jaren 90, maar ik had in 1996 al wel een fascinatie voor de jaren 80. In 1998 is het album in een prima remix versie uitgebracht, met 9 extra nummers. Heb je dat ook gehoord yellowhite? Misschien een beetje geschiedvervalsing, maar wel een weergave hoe de band het zelf ook graag origineel had gehad.