Mark Shreeve - Embryo (1980)

Zwaar beïnvloed door vooral 'de grote jongens' in hun begindagen (Klaus Schulze, Tangerine Dream, maar ook Jean Michel Jarre), is het debuut Embryo een verloren gewaande klassieker binnen het EM-genre en Mark Shreeve's allereerste uiting binnen de wondere wereld van zwaar op de Berlijnse School gerichte synthesizermuziek.
Het is een bijzonder album te noemen van iemand die zijn sporen in het genre ruimschoots verdient heeft, middels zijn vele solo-albums, zijn belangrijkste project Redshift en zijn bijdrage aan het ARC-project, samen met Ian Boddy.

"The Keeper" is de veelbelovende opener. Zevenentwintig minuten klokt dit nummer, maar weet als een speer aan me voorbij te trekken, zonder ook maar een seconde te vervelen. Wat sowiezo knap is, aangezien er niet eens zo heel erg veel gebeurd in het nummer. Na een vreemd klinkend, zoemend intro, kondigt zich het hoofdthema aan, die, ondanks dat ie in herhaling blijft vallen, toch blijft intrigeren. Als we 7 minuten verder zijn, wordt de sound wat naargeestiger en bevreemdender. Niet veel later kondigt zich een ander thema aan, die al even meeslepend en verslavend klinkt als het beginthema. Af en toe verandert het thema van toonsoort, maar blijft hetzelfde klinken. Meeslepende effecten en andere galmende geluiden geven het thema op den duur een grootscheepse sound mee, waardoor het geheel nog rijker gaat klinken. Na wederom een verandering binnen de muziek, is er op een gegeven moment ruimte voor een passage, die klinkt alsof de eindbestemming bereikt is. Op een verzadigde manier weten een aantal majestueuze orgel-akkoorden het einde van de rit kenbaar te maken. Echter blijkt slechts het eind van de cirkel bereikt te zijn, en wordt de reis gewoon vervolgt, vanaf het begin van de cirkel met hoofdthema no.1 die, daar waar het nummer begon, deze reis afsluit. Een dijk van een opener.
"Alive" is een korte, maar krachtige, op meeslepende sequences gedragen reis door de uiterste hoeken van het universum en is een welkome afwisseling na de gedragen en voluptueuze klanken van "The Keeper".
Het titelnummer is een mengelmoes en praktisch een ode aan de muziek van Klaus Schulze's Bodylove en J.M. Jarre's Oxygene. Het is qua sequence-werk een onnavolgbare 'rollercoaster-ride' waar de spetters vanaf vliegen en waar tussendoor ook ruimte is om even bij te komen. Er valt in ieder geval heel veel in te herkennen, zodat overduidelijk uit de muziek te halen valt waar Mr. Shreeve zijn mosterd vandaan heeft.
"Iceflakes" sluit het album op een meer kalme wijze af, en doet erg denken aan de 2de helft van Tangerine Dream's titelnummer van "Phaedra".

Het moge duidelijk zijn: Embryo drukt overduidelijk zijn stempel op de synth-klassiekers van weleer. Mark Shreeve zou pas op latere werk meer zijn eigen stijl naar voren halen, maar ondanks dat is zijn debuut een fantastisch staaltje synth-vernuft, waar de liefhebber veel uit kan halen. Verplichte kost dus voor iedere Jarre-, TD- en Schulze-liefhebber. Aanrader!!